Boeren, Burgers en Buitenlui

1001 monumenten waren er te bezoeken dit weekend. Er was veel te ontdekken tijdens de Open Monumentendagen – dit jaar in het teken van “Boeren, Burgers en Buitenlui” – vooral in een historisch rijke stad als Leiden. Ik bezocht vijf monumenten in mijn eigen stad, met als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt de koepel van de Marekerk.

De voormalige Huishoudschool

Sinds 1922 de eerste niet-katholieke Huishoudschool en Industrieschool in Leiden, met prachtige Jugendstil tegelwanden en mooie plafonds. A capella muziekgezelschap Close to Harmony maakt kundig gebruik van de akoestiek. Op dit moment wordt het pand, gelegen op de hoek van het Rapenburg en de Groenhazengracht, verbouwd tot een appartementencomplex.

Academiegebouw

Als afgestudeerde aan de Universiteit van Leiden was het Academiegebouw aan het Rapenburg niets nieuws voor mij. Wel was het leuk om naar het Sedenka Balkan vrouwenkoor en hun Oost-Europese volksmuziek te luisteren, en uiteraard een bezoekje te brengen aan de naastgelegen Hortus Botanicus.

Kweekschool voor de Zeevaart

Een veel beter uitzicht dan dat vanuit de directiekamer van Geelkerken Linskens kun je niet krijgen. Dit advocatenkantoor bemant tegenwoordig de Kweekschool voor de Zeevaart, die gelegen is tussen het Noordeinde, het Galgewater, Molen de Put en de geboorteplaats van Rembrandt. Op de bovenste etage was een leuke expositie over de Kweekschool ingericht, beneden in de tuin zong het Eurokoor uit volle borst.

De Donkere Gracht

Na een klein uurtje in de rij mocht ik de Donkere Gracht in via de kelder van restaurant Dartel in de Kloksteeg bij de Pieterskerk. In de 16e eeuw telde Leiden 31 eilandjes, die verbonden werden door 145 bruggen over vele waterwegen die inmiddels gedempt of overkluisd zijn. In de donkere kelder van het restaurant kan je een kleine blik in het verleden werpen.

Marekerk

Deze kerk uit 1649 staat niet alleen symbool voor het Protestantse geloof, maar ook voor de enorme rijkdom en welvaart en vooral het ego van de stad Leiden. Arent van ’s Gravensande was de jonge architect die meende dat hij wel een toren bovenop een koepel kon bouwen, nergens anders vertoond in Nederland. Een groot risico en een bouwkundig hoogstandje.

Droomland

Fraukje Vonk Photography

Een maand of drie geleden verscheen er een vaalblauwe bouwkeet op de hoek van de straat. Een brief in de bus: “Beste bewoner. Wij van PS Theater zijn in Leiden Zuid-West neergestreken en willen een theater met, voor en over de wijk maken”. Wat een uitdaging, dacht ik. Het spannendste dat je in deze wijk kan doen is Minion-kaartjes sparen bij de Hoogvliet.

Hallo!

Tijdens een kennismakingsmiddag bij ‘de keet’ kwam ik aan de praat met Pepijn en Peerke, die me enthousiast over hun ideeën vertelden, al waren die nog niet veel minder vaag dan: “We willen verhalen verzamelen uit de wijk en daar een voorstelling over maken”. Niet veel later stond een enthousiaste Daniel op mijn pad: HALLO! Hij vroeg me of ik bekend was in de wijk. Goede vraag. Ik woonde er inmiddels 8 maanden, maar als wanderlustige had ik niet het idee dat ik er al thuis was.
Hij vroeg me ook of het me leuk leek om mee te doen met het theater, en mijn dochter natuurlijk ook.

Puzzelstukjes

Al gaande veranderde ik van een fietser die twintig rondjes om de rotonde fietste, naar een persoon in een zwarte hoody en met een tas van de Action naar een automobilist met veel te luide muziek. Makeda van huppelend meisje naar zwijgend meisje en een van buurtkinderen die een deel van het spel leiden. Want in de voorstelling Droomland draait het allemaal om spel, en ontmoeten. De bezoekers worden na een wandeling door de wijk in twee groepen verdeeld. De ene groep leert elkaar spelenderwijs kennen door een persoonlijk bordspel met de kinderen en instructies van Daniel per koptelefoon. De andere groep gaat op bezoek bij wijkbewoners en bekijkt het schouwspel op het toneel van de Kennedylaan vanaf het balkon; tekst en begeleidende liedjes krijgen ze ook per koptelefoon. De bewoners/figuranten van Leiden Zuid-West verschijnen op het toneel. Het mooie is dat het in het begin vaak niet duidelijk is wie in het complot zit. Toevallige voorbijgangers en zelfs bus 4 worden regelmatig meegenomen in het verhaal. Halverwege wisselen de twee groepen en pas achteraf vallen eigenlijk alle puzzelstukjes van dit bijzonder opgezette spektakel in elkaar.

Zingend op een bakfiets door de wijk.
Een opvallende verschijning in ‘de poppenhuisjes’.

Verhalen

Na de voorstellingen van de afgelopen twee weken durf ik wel te zeggen dat PS het leven in de wijk voor veel mensen veranderd heeft. De buurtkinderen zijn een hechte groep geworden, die elkaar ook achter de schermen bijna dagelijks ziet. Vriendschappen zijn ontstaan, ideeën uitgewisseld en plannen gesmeed. Dit grotendeels te danken aan de persoonlijke verhalen die PS tevoorschijn heeft gehaald.

Aan creativiteit geen gebrek in Leiden Zuid-West.

Sandra met de blauwe lijntjes onder haar ogen, die onder de douche haar eigen liedjes schrijft. De andere Sandra, die dakloos is geweest en nu met haar hondje Chucky rust heeft gevonden in haar eigen huisje in Leiden Zuid-West. Frans, ooit een kleine jongen die met zijn step speelde op de verlaten vlakte die nu Kennedylaan heet. In het stuk speelt hij een verwarde man die zijn auto niet meer kan vinden, die jaren geleden al door zijn familie is weggehaald omdat hij niet meer mag rijden. Het meisje dat zo hard zwijgt dat ze alle blikken vangt. De Syrische kinderen Jumana en Jamel, die anderhalf jaar in Nederland wonen en zo goed Nederlands spreken en alle harten laten smelten. Hun vader, die een liedje komt spelen op een Syrisch instrument. De dansende Poolse met haar blauwe ogen. Lotte die met haar uitvoering van Melissa Etheridge’s “Like the way I do” nog net niet de ruiten van de Basis laat springen. Clown Berkie met zijn kersverse bruid, Charles, de Roemeense Elena en alle anderen die hun huis letterlijk hebben opengesteld voor vreemden. Wat een bijzondere groep mensen!

Niet zomaar ‘een mevrouw met een hondje’.
Jeugdherinneringen van Frans

Geland!

De voorstelling eindigt met alle bezoekers, figuranten en theatermakers gezamenlijk op de parkeerplaats, waar een parachute tevoorschijn wordt getoverd. Met alle handen wordt deze opgebold tot we uiteindelijk met z’n allen onder de parachute, als het ware van het podium verdwijnen. “We zijn geland!” luidt het slot van de voorstelling. En voor mij persoonlijk voelt het ook zo. Ik ben geland in Leiden Zuid-West.

Theologie en gendergelijkheid off the beaten track

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Agua Blanca. Onvindbaar op de kaart, ingeklemd tussen besneeuwde bergtoppen, op de grens met Peru. Het dorp bestaat uit zo’n 100 families. We schommelen in een klein busje meer dan 10 uur over hobbelige wegen, met scherpe haarspeldbochten langs diepe ravijnen, door rivieren over glibberige keien, over een hoogte van meer dan 4800 meter. Een geweldig mooie rit, maar eerlijk gezegd vraag ik me een klein beetje af waarom Mensen met een Missie zo’n klein afgelegen dorp steunt. Maar eenmaal aangekomen en na een paar gesprekken met de lokale bevolking ben ik overtuigd: de lessen die door Mensen met een Missie en hun partnerorganisatie ISEAT (Instituto Superior Ecuménico Andino de Teología) worden gegeven, zijn een enorme verrijking voor de dorpsbewoners.

Ver van de bewoonde wereld in Agua Blanca.

Lessen in theologie en gendergelijkheid

Na een warm welkom in de Lutherse kerk spreken we met een aantal lokale bewoners. Ik hoor dat de theologen van ISEAT eerst in een naburig dorp werkzaam was en lessen gaf op het gebied van theologie en gendergelijkheid, maar dat de interesse daar was afgenomen. De bewoners van Agua Blanca wilden echter niet dat de lessen stopten en hebben de lokale  leiders gevraagd of de lessen in hun dorp gegeven konden worden. En met groot succes. Een groot aantal dorpsbewoners volgt nu de lessen en passen ze toe in hun dagelijks leven.

Marcelo: “Mijn zoon Herman en zijn vrouw Adela hadden vaak ruzie, soms ook met geweld. Maar als er nu een meningsverschil is, komen we met de familie bij elkaar en spreken we alles uit”.

Herman heeft toerisme gestudeerd en wil hier in Agua Blanca als gids aan het werk gaan om toeristen kennis te laten maken met de lokale Quechua/Aymara-cultuur, de geschiedenis van de Mollo’s (een samenleving nog voor de Inca’s) en de adembenemende omgeving. Zijn vrouw en hij werken nu nauw samen om deze toekomstdroom uit te laten komen. De lessen van ISEAT hebben een positieve invloed op hun relatie”.

Adela: “We werken nu op alle gebieden nauw samen. Herman zorgt ook voor onze baby en helpt mee in het huishouden”.

Herman en Adela, nu gelukkig samen.

 

Emancipatie bij de lokale leiders

Het dorp heeft 14 lokale leiders, die over belangrijke zaken beslissen. Deze ‘dorpsraad’ bestaat uit zeven mannen en zeven vrouwen, die gekozen worden door de dorpsbewoners. Remedios Rosa vertelt dat ze het belangrijk vindt dat zowel mannen en vrouwen meedoen aan de lessen, wat nu ook gebeurt. Ze zet zich er ook voor in dat de lessen van ISEAT niet alleen in de kerk, maar ook op school gegeven gaan worden. De lokale leiders zijn ook de bemiddelaars bij conflicten. Vooral de lessen over gendergelijkheid zijn dus van groot belang in deze machismo-cultuur. In het geval van geweld tegen kinderen kunnen de leiders aangifte doen bij een soort kinderbescherming in een nabijgelegen dorp. In het geval van geweld tegen vrouwen kan er nog nergens in de buurt aangifte gedaan worden, maar ook hier timmeren de lokale leiders aan de weg.

Remedios Rosa: “De lessen over gendergelijkheid zijn van groot belang in deze machismo-cultuur”

Enkele van de lokale leiders.

Met een enorm respect voor deze mensen en de stellige overtuiging dat ISEAT en Mensen met en Missie hier bergen verzetten, vertrekken we weer over de hobbelige wegen richting La Paz.

De lokale bevolking is zeer dankbaar voor de lessen van de theologen en Mensen met een Missie.

Levántate Mujer!

We brengen een bezoek aan Levántate Mujer (‘Sta op, vrouw’), een organisatie die in vijf steden in Bolivia vrouwen steunt. Hier in Sucre lopen drie programma’s, die nauw met elkaar verbonden zijn: integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders, economische rechtvaardigheid en nee tegen huiselijk geweld.

Economische rechtvaardigheid

Op het kantoor van Levántate Mujer worden lessen gegeven in o.a. breien, naaien, weven, en computervaardigheden. Op deze manier bouwen ze een zelfstandig leven op; veel vrouwen in Bolivia mogen van hun man niet studeren of werken.

Vrouwen leren o.a. breien, waardoor ze zelfstandig een inkomen kunnen verdienen.

Maria Luz (28) vertelt ons haar verhaal. Ze werd door haar man lichamelijk en geestelijk mishandeld. Ze mocht van haar man niet werken en ook dwong hij haar haar studie te beëindigen. Vrouwen zijn volgens hem alleen goed voor het huishouden. Hij dronk veel en heeft het ‘machismo’ van huis uit meegekregen. Ook hij werd thuis geslagen.

Op een dag werd het Luz zwart voor de ogen nadat haar man haar weer eens geslagen had. Ze hield het niet meer van de pijn en ging naar de dokter. Maar omdat ze geen zichtbare verwondingen had, stuurde hij haar weer naar huis. “Het is niks”, wimpelde hij het af.

“Het is niks”, zei de dokter.

Ook aangifte bij de politie was geen oplossing. Na zes maanden was haar man weer op vrije voeten en ging het geweld als vanouds door.

Toen haar zoontje 1 jaar oud was, is Luz bij haar man weg gegaan. Ze kende Levántate Mujer al een tijd en besloot daar hulp te zoeken. Ze leerde daar brood en taarten bakken, wat haar redding is geweest. Door het verkopen van brood, kon ze uiteindelijk toch haar studie Economie oppakken, waarin ze nu is afgestudeerd. Het was keihard werken: alleen haar zoon opvoeden, haar eigen zaak runnen en tegelijk studeren. Sinds 2015 is Luz ook werkzaam bij Levántate Mujer, als coördinatrice van het programma ‘Economische rechtvaardigheid’. Haar man valt haar af en toe nog lastig, maar trots vertelt ze dat ze nu eindelijk voor zichzelf durft op te komen.

Integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders

Op een andere locatie in een buitenwijk van Sucre worden moeders gesteund in het onderwijs voor hun kinderen. Er is opvang voor kinderen van 2,5 tot 5 jaar. Schoolgaande jongeren van 6 tot 17 jaar kunnen beurzen krijgen voor o.a. schoolartikelen, voeding, medicijnen en kleding. Doña Lucia vertelt vol trots dat haar dochter door dit project nu op de universiteit zit. Ook brengt Levántate Mujer bezoeken aan huis om te kijken of de opleiding van de kinderen goed verloopt.

Alex (2) komt regelmatig met zijn moeder Francisca bij Levántate Mujer.

Nee tegen huiselijk geweld

Op Internationale Vrouwendag spreken we met een groepje vrouwen, die fungeren als leiders binnen hun gemeenschap. Ze vertellen aan andere families door wat ze leren bij Levántate Mujer en dat ze hier voor hulp terecht kunnen.

Patricia (36) was 18 toen ze zwanger raakte van haar eerste kindje. Haar toenmalige man wilde hier niets van weten en stompte haar in haar buik en kneusde drie van haar ribben. Als weeskind kon Patricia nergens naar toe. Behalve dat hij haar steeds bont en blauw sloeg, vertelde hij haar ook dagelijks hoe lelijk, dom en nutteloos ze was. Het was zo erg dat ze er zelf in ging geloven.

De tranen beginnen te stromen als Patricia vertelt dat haar man één van haar kinderen in een badje onder water dompelde toen het bleef huilen, terwijl zij aan het koken was. Het kindje is de volgende dag overleden.

Patricia: “Mijn man dompelde mijn kindje onder water terwijl ik aan het koken was. De volgende dag is hij overleden”.

Inmiddels is Patricia al een tijdje bij Levántate Mujer aangesloten. Zij en haar dochter, die door alles wat ze heeft meegemaakt haar polsen heeft doorgesneden, worden begeleid door een psycholoog. Alle vijf haar kinderen vallen onder het ontwikkelingsprogramma voor kinderen en doen een goede opleiding. Patricia zelf, die vroeger niet eens kon lezen en schrijven, heeft nu ook een opleiding afgerond. Het belangrijkste dat ze geleerd heeft? Om van zichzelf te houden, voor zichzelf op te komen en ‘superarse’, zichzelf overwinnen.

Patricia: “Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben niet nutteloos!”

Patricia (rechts) protesteert op Internationale Vrouwendag tegen huiselijk geweld.

 

 

Tekove Katu

     1976

De Italiaanse ‘padre’ Dino Tarcisio is 42 wanneer hij als missionaris naar Bolivia reist. Hij is onder de indruk van de inheemse bevolkingsgroepen die hij ontmoet.

Padre Dino Tarcisio

     1980

‘Padre’ begint in het dorpje Gutierrez de school Tekove Katu, wat ‘het eeuwige leven’ betekent, voor Boliviaanse jongeren van allerlei verschillende afkomsten. De nadruk ligt op het behoud van de traditionele culturen.

Samen leren en samen leven op Tekove Katu

     2017

In het internaat Tekove Kutu wonen en studeren 115 jongeren tussen 15 en 25 jaar. Ze volgen een tweejarige beroepsopleiding in o.a. verpleging, milieu & duurzaamheid en voedingskunde, die volledig gefinancierd wordt. In dit ‘mini-Bolivia’ van de inmiddels 82-jarige Padre, waar alle culturen vreedzaam naast elkaar leven, wordt de onwetendheid op alle fronten aangepakt.

Het grootste kwaad dat we willen bestrijden is de onwetendheid

Eens per maand krijgen de jongeren ook workshops met de thema’s ‘geweld tegen vrouwen’ en ‘feministische theologie’. Deze lessen worden gegeven door een netwerk van theologen en worden gefinancierd door Mensen met een Missie. Ze leren hier hoe mannen en vrouwen met respect en zonder geweld met elkaar om kunnen gaan – vaak het tegenovergestelde van de thuissituatie.

José (19): “Ik leer hier dat ik niet zo’n man als mijn vader hoef te worden”

Les in ‘mannelijkheden’

 

Bienvenido a Bolivia!

Na een lange reis zijn we in Bolivia beland. Onze reis begint in Santa Cruz, waar we na een snelle duik in het zwembad de stad in gaan voor een eerste kennismaking met het land en de bevolking.

 

Schaken is hét tijdsverdrijf

La Plaza

In het centrum van Santa Cruz ligt het Plaza 24 de Septiembre , een paradijs voor met name de fotografen en antropologen in ons gezelschap. Vrouwen in traditionele kleding – er zijn zoveel verschillende inheemse bevolkingsgroepen in Bolivia dat ik helaas niet specifieker kan zijn over de afkomst. Mannen zitten te schaken op het plein, de Boliviaanse variant van domino lijkt het, alleen gaat het hier met name om het stoer kijken en vliegen er geen stukken door de lucht. Ik zou gerust de hele dag op het plein kunnen zitten en mijn hart ophalen aan mensen kijken, en fotograferen. Ook een korte wandeling door de stad levert de prachtigste plaatjes en leuke gesprekjes op, met een maisdrankjesverkoper, een sleutelmaker, een meneer die gewoon even op de drempel naar het leven staat te kijken.

 

Mooie Boliviaanse vrouw in traditionele kleding

Levantate Mujer!

Aan het eind van de middag ontmoeten we Martine, een mooi zwangere Nederlandse dame die jaren door Mensen met een Missie is uitgezonden naar Bolivia om zich bezig te houden met het thema ‘geweld tegen vrouwen’ en hier samenwerkte met de lokale organisatie Levantate Mujer. Inmiddels werkt ze vast voor Levantate Mujer, die in vijf steden actief is en zich door middel van o.a. educatie, beleidsbeïnvloeding en preventie inzet voor vrouwen. Volgens de officiële berichten heeft 7 van de 10 vrouwen in Bolivia te maken met huiselijk geweld, maar uit een onderzoekje dat ze zelf ooit heeft opgezet in een dorp, bleek dat de volle 100% hier mee te maken had gehad. Het meest schokkende vond ik Martine’s verhalen over de minderjarige meisjes, die seksueel uitgebuit worden door pooiers (soms ook vrouwen), verkocht of geprostitueerd worden door hun eigen familie en slachtoffer worden van human trafficking. Voor specifiek deze meisjes is in heel Bolivia slecht 1 huis, waar 12 meisjes opgevangen kunnen worden. Het heeft jaren geduurd om dit ene huis van de grond te krijgen; de lokale regering heeft andere prioriteiten. Bijna een druppel op de gloeiende plaat dus, maar ieder leven telt om een verandering teweeg te brengen.

Veel buitenlandse organisaties zijn na enkele jaren al weer vertrokken. Mensen met een Missie is eigenlijk de enige die de lokale hulpverleners op lange termijn blijft steunen. Martine vertelt dat nu, na een jaar of 10, er langzaam veranderingen te zien zijn. De weg is nog heel lang, maar de aanhouder wint!

Sleutelmaker op straat

 

Follow & Like

For my english speaking friends, please scroll down…

Nog zes dagen te gaan voor ik het vliegtuig in stuiter. Want stuiteren zal ik! Naar een voor mij onbekend land, met een voor mij ongewone samenstelling van reizigers met een ongekend goeie missie. Weg van de gebaande paden, om krachtige mensen met indrukwekkende verhalen te ontmoeten. Nog zes dagen voor ik met Mensen met een Missie naar Bolivia vertrek om op verschillende plaatsen hun partnerorganisaties te ontmoeten, die het geweld tegen vrouwen in dat land willen tegengaan. We gaan in gesprek met de lokale bevolking en zullen hier tot in detail verslag van doen.

De koffer is afgestoft. Ik heb ruim 1000€ opgehaald aan donaties, die naar de Boliviaanse organisaties gaan – iedereen bedankt! Ik heb een goed aantal kaartjes ontvangen van mensen die de Boliviaanse vrouwen een hart onder de riem willen steken; ik zal ze persoonlijk afleveren.

De verhalen en foto’s die we in Bolivia gaan maken, zijn op verschillende manieren te vinden:

Allereerst zijn straks alle verslagen, foto’s, blogs, vlogs etc op de verhalen-site van het project ‘100 reporters’ van Mensen met een Missie te vinden. Ook via hun Facebooksite en Instagram blijf je op de hoogte.  Hou dit dus in de gaten vanaf 2 maart. Op dit moment kun je er al alle verhalen lezen van de reporters die naar Colombia, de Filipijnen, India, Indonesië, Kameroen, Kenia en Zuid-Afrika zijn geweest.

Verder hebben alle reporters natuurlijk hun eigen media om de verhalen en beelden te verspreiden. Hou dit blog op Fraukje Vonk Photography, mijn persoonlijke Facebookpagina, mijn fotografie-Facebookpagina, mijn Instagram en Twitter in de gaten.  Het is ook leuk om Wanderlust van Sarah, Fat Kids Cake van Ilsoo, Antropomo van Monique en de websites van Nancy en Renske te volgen.

Wil je me nog een kaartje of iets anders kleins meegeven voor de Boliviaanse vrouwen, laat het me deze week nog even weten. Wil je nog een steentje bijdragen en een donatie doen? Dat kan altijd via deze link. Ook tijdens de reis en daarna kan je dit nog op deze manier doen.

Ik ga mijn koffer pakken!

Only six days to go before I jump on the plane. And I’m jumping already, I’m so excited! On my way to a “new” country, with “new” people, on a “new” mission. New for me, that is. Off the beaten track, to meet amazing people with impressive stories. Only six days to go before I travel with Mensen met een Missie to Bolivia to visit their partner organisations, who are fighting against violence against women. We’ll talk to the local community about this issue and spread their word.

I collected more than 1000€ in donations for the partner organisations in Bolivia – thanks everyone!

You can follow the adventure in various ways:

First of all, all stories, photo’s, blogs, vlogs etc can be found on the “verhalen”(“stories”)-site of ‘100’ reporters by Mensen met een Missie. Unfortunately this is only on Dutch – luckily photo’s are universal. Also visit their Facebooksite and Instagram.  At the moment you can already read stories from reporters that have been to Colombia, the Philippines, India, Indonesia, Cameroon, Kenya and South-Africa. From March 2nd, our mission to Bolivia will be added.

Also, all reporters have their own media. For my photos and blogs, please follow and like this blog on Fraukje Vonk Photography, my personal Facebookpage, my photography-Facebookpage, my Instagram and Twitter.  You can also follow and like my fellow reporters Sarah from Wanderlust, Ilsoo from Fat Kids Cake, Monique from Antropomo and the websites of Nancy and Renske.

Do you still want to make a donation for this good cause? Click here!

And now, time to pack my suitcase!

De voorbereidingen zijn begonnen. Bolivia, here we come!

Inmiddels ben ik een klein beetje bijgekomen van het telefoontje dat ik mee mag naar Bolivia, als een van de reporters van Mensen met een Missie. Om daar samen met de lokale mensen ellende en onrecht aan te pakken. In mijn vorige blog lees je over de situatie in Bolivia en de ideeën van Mensen met een Missie.

Ik ben officieel aangemeld bij de reisorganisatie en heb een eigen pagina op de site van Mensen met een Missie gekregen, waar ik 1000€ wil ophalen voor de projecten in Bolivia. Wil jij ook een steentje bijdragen, dan kan dat hier: reporter Fraukje Vonk. Elke euro helpt. Iedereen die al gedoneerd heeft, ofwel via Mensen met een Missie ofwel via Dream or Donate, wil ik ontzettend bedanken!

Begin februari is mijn eerste echte kennismaking met de andere reporters van mijn team en word ik zo veel mogelijk klaargestoomd voor de reis. Het voorlopige reisprogramma ziet er in elk geval zo uit:

We komen op 3 maart aan in Santa Cruz, waar we allemaal even aan elkaar en aan het land kunnen wennen. Dan reizen we direct naar Guiterrez, een plaatsje ongeveer 200 km van Santa Cruz. We ontmoeten hier lokale vrijwilligers, bezoeken een school en zijn aanwezig bij workshops die als doel hebben om tot meer gendergelijkheid te komen. We spreken met paters, docenten en leerlingen. Ook overnachten we op school. Vanuit Gutierrez gaan we via Santa Cruz door naar Sucre. Sucre ligt op 2810 m hoogte, dus dat wordt vast even wennen. We verkennen de stad en leren de dames van Levantate Mujer kennen, een stichting die workshops en trainingen organiseert over gendergelijkheid voor de autoriteiten en juridische dienstverleners. Ook leren we en migrantengemeenschap kennen. 8 maart is een belangrijke dag: het is dan internationale vrouwendag, dus zullen er veel verschillende activiteiten op het programma staan. Vanuit Sucre gaan we pas echt omhoog, naar La Paz op 3600 m hoogte. In de buurt van La Paz leren we de medewerkers kennen van een theologisch en pastoraal scholingscentrum ten dienste van de kerken en de sociale bewegingen in Bolivia. Ook hier spreken we weer veel met de lokale bevolking en we overnachten zelfs een paar keer bij mensen thuis! Terug in La Paz zelf leren we het werk van Catolicas por el Derecho a Decidir kennen; zij zetten zich voornamelijk in voor jongeren. Vanuit La Paz vliegen we terug naar Santa Cruz, waar we de reis op 15 maart beëindigen. Tussen al deze geplande ontmoetingen door is het voornamelijk mensen ontmoeten, verhalen horen en schrijven. En voor mij, heel veel fotograferen.

Ik kan niet wachten!

Missie: Bolivia

Fraukje Vonk fotografie

Mensen met een Missie is een organisatie voor internationale samenwerking, die zich inzet voor vrede en gerechtigheid in verschillende delen van de wereld. Ze hebben een kleinschalige en lokale aanpak, omdat ze geloven dat echte veranderingen altijd van onderop beginnen en daar ben ik het mee eens.

Met hun project “100 reporters” neemt Mensen met een Missie in drie jaar tijd 100 mensen mee op reis, om naar de lokale bevolking te luisteren en om deze verhalen te verspreiden, iedere reporter op zijn eigen manier en met zijn eigen talent.

Een paar maanden geleden heb ik me aangemeld voor een reis naar Bolivia, waar geweld tegen vrouwen en genderongelijkheid een van de grootste problemen van het land is. Ik denk dat ik door mijn manier van fotograferen en het verspreiden van mijn verhaal een steentje kan bijdragen aan meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen, door te doen wat ik het liefste doe (het onbekende bezoeken en het fotograferen van ‘het echte leven’). Met een klein clubje bezoeken de reporters verschillende gemeenschappen in de buurt van La Paz, Gutierrez, Sucre en La Paz. En vandaag heb ik te horen gekregen dat ik begin maart mee mag naar Bolivia!

Binnenkort zal er een crowdfunding pagina komen waar ik een bedrag van minimaal 1000€ wil inzamelen, dat volledig naar dit project gaat. Elke bijdrage hiervoor ook van harte welkom!

Ik zal jullie de komende tijd in een blog op de hoogte houden van dit avontuur.

Van jullie vreselijk enthousiaste reporter… ¡Hasta pronto!