Leidse Ondernemer in Beeld – Mari Bouwmans van Move it UP!

Mari Bouwmans Leidse Ondernemer in Beeld Move it Up Fraukje Vonk Photography

Mari Bouwmans studeerde af als dansdocent. Inmiddels kijkt ze naar het totale creatieve proces en spreekt ze 21e-eeuwse vaardigheden als samenwerking, oplossingsgerichtheid, reflectie, communicatie en zelfstandigheid aan tijdens creatieve opdrachten. Zo helpt ze mensen – persoonlijk én zakelijk – verder en bouwt ze aan het zelfvertrouwen van kinderen, volwassenen en teams.

Iedere week zetten we een Leidse ondernemer in de spotlights. Deze week: Mari Bouwmans, eigenaar van Move it UPTekst: Vonk Tekst & Design – Foto: Fraukje Vonk Photography Continue reading Leidse Ondernemer in Beeld – Mari Bouwmans van Move it UP!

Boeren, Burgers en Buitenlui

1001 monumenten waren er te bezoeken dit weekend. Er was veel te ontdekken tijdens de Open Monumentendagen – dit jaar in het teken van “Boeren, Burgers en Buitenlui” – vooral in een historisch rijke stad als Leiden. Ik bezocht vijf monumenten in mijn eigen stad, met als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt de koepel van de Marekerk.

De voormalige Huishoudschool

Sinds 1922 de eerste niet-katholieke Huishoudschool en Industrieschool in Leiden, met prachtige Jugendstil tegelwanden en mooie plafonds. A capella muziekgezelschap Close to Harmony maakt kundig gebruik van de akoestiek. Op dit moment wordt het pand, gelegen op de hoek van het Rapenburg en de Groenhazengracht, verbouwd tot een appartementencomplex.

Academiegebouw

Als afgestudeerde aan de Universiteit van Leiden was het Academiegebouw aan het Rapenburg niets nieuws voor mij. Wel was het leuk om naar het Sedenka Balkan vrouwenkoor en hun Oost-Europese volksmuziek te luisteren, en uiteraard een bezoekje te brengen aan de naastgelegen Hortus Botanicus.

Kweekschool voor de Zeevaart

Een veel beter uitzicht dan dat vanuit de directiekamer van Geelkerken Linskens kun je niet krijgen. Dit advocatenkantoor bemant tegenwoordig de Kweekschool voor de Zeevaart, die gelegen is tussen het Noordeinde, het Galgewater, Molen de Put en de geboorteplaats van Rembrandt. Op de bovenste etage was een leuke expositie over de Kweekschool ingericht, beneden in de tuin zong het Eurokoor uit volle borst.

De Donkere Gracht

Na een klein uurtje in de rij mocht ik de Donkere Gracht in via de kelder van restaurant Dartel in de Kloksteeg bij de Pieterskerk. In de 16e eeuw telde Leiden 31 eilandjes, die verbonden werden door 145 bruggen over vele waterwegen die inmiddels gedempt of overkluisd zijn. In de donkere kelder van het restaurant kan je een kleine blik in het verleden werpen.

Marekerk

Deze kerk uit 1649 staat niet alleen symbool voor het Protestantse geloof, maar ook voor de enorme rijkdom en welvaart en vooral het ego van de stad Leiden. Arent van ’s Gravensande was de jonge architect die meende dat hij wel een toren bovenop een koepel kon bouwen, nergens anders vertoond in Nederland. Een groot risico en een bouwkundig hoogstandje.

Droomland

Fraukje Vonk Photography

Een maand of drie geleden verscheen er een vaalblauwe bouwkeet op de hoek van de straat. Een brief in de bus: “Beste bewoner. Wij van PS Theater zijn in Leiden Zuid-West neergestreken en willen een theater met, voor en over de wijk maken”. Wat een uitdaging, dacht ik. Het spannendste dat je in deze wijk kan doen is Minion-kaartjes sparen bij de Hoogvliet.

Hallo!

Tijdens een kennismakingsmiddag bij ‘de keet’ kwam ik aan de praat met Pepijn en Peerke, die me enthousiast over hun ideeën vertelden, al waren die nog niet veel minder vaag dan: “We willen verhalen verzamelen uit de wijk en daar een voorstelling over maken”. Niet veel later stond een enthousiaste Daniel op mijn pad: HALLO! Hij vroeg me of ik bekend was in de wijk. Goede vraag. Ik woonde er inmiddels 8 maanden, maar als wanderlustige had ik niet het idee dat ik er al thuis was.
Hij vroeg me ook of het me leuk leek om mee te doen met het theater, en mijn dochter natuurlijk ook.

Puzzelstukjes

Al gaande veranderde ik van een fietser die twintig rondjes om de rotonde fietste, naar een persoon in een zwarte hoody en met een tas van de Action naar een automobilist met veel te luide muziek. Makeda van huppelend meisje naar zwijgend meisje en een van buurtkinderen die een deel van het spel leiden. Want in de voorstelling Droomland draait het allemaal om spel, en ontmoeten. De bezoekers worden na een wandeling door de wijk in twee groepen verdeeld. De ene groep leert elkaar spelenderwijs kennen door een persoonlijk bordspel met de kinderen en instructies van Daniel per koptelefoon. De andere groep gaat op bezoek bij wijkbewoners en bekijkt het schouwspel op het toneel van de Kennedylaan vanaf het balkon; tekst en begeleidende liedjes krijgen ze ook per koptelefoon. De bewoners/figuranten van Leiden Zuid-West verschijnen op het toneel. Het mooie is dat het in het begin vaak niet duidelijk is wie in het complot zit. Toevallige voorbijgangers en zelfs bus 4 worden regelmatig meegenomen in het verhaal. Halverwege wisselen de twee groepen en pas achteraf vallen eigenlijk alle puzzelstukjes van dit bijzonder opgezette spektakel in elkaar.

Zingend op een bakfiets door de wijk.
Een opvallende verschijning in ‘de poppenhuisjes’.

Verhalen

Na de voorstellingen van de afgelopen twee weken durf ik wel te zeggen dat PS het leven in de wijk voor veel mensen veranderd heeft. De buurtkinderen zijn een hechte groep geworden, die elkaar ook achter de schermen bijna dagelijks ziet. Vriendschappen zijn ontstaan, ideeën uitgewisseld en plannen gesmeed. Dit grotendeels te danken aan de persoonlijke verhalen die PS tevoorschijn heeft gehaald.

Aan creativiteit geen gebrek in Leiden Zuid-West.

Sandra met de blauwe lijntjes onder haar ogen, die onder de douche haar eigen liedjes schrijft. De andere Sandra, die dakloos is geweest en nu met haar hondje Chucky rust heeft gevonden in haar eigen huisje in Leiden Zuid-West. Frans, ooit een kleine jongen die met zijn step speelde op de verlaten vlakte die nu Kennedylaan heet. In het stuk speelt hij een verwarde man die zijn auto niet meer kan vinden, die jaren geleden al door zijn familie is weggehaald omdat hij niet meer mag rijden. Het meisje dat zo hard zwijgt dat ze alle blikken vangt. De Syrische kinderen Jumana en Jamel, die anderhalf jaar in Nederland wonen en zo goed Nederlands spreken en alle harten laten smelten. Hun vader, die een liedje komt spelen op een Syrisch instrument. De dansende Poolse met haar blauwe ogen. Lotte die met haar uitvoering van Melissa Etheridge’s “Like the way I do” nog net niet de ruiten van de Basis laat springen. Clown Berkie met zijn kersverse bruid, Charles, de Roemeense Elena en alle anderen die hun huis letterlijk hebben opengesteld voor vreemden. Wat een bijzondere groep mensen!

Niet zomaar ‘een mevrouw met een hondje’.
Jeugdherinneringen van Frans

Geland!

De voorstelling eindigt met alle bezoekers, figuranten en theatermakers gezamenlijk op de parkeerplaats, waar een parachute tevoorschijn wordt getoverd. Met alle handen wordt deze opgebold tot we uiteindelijk met z’n allen onder de parachute, als het ware van het podium verdwijnen. “We zijn geland!” luidt het slot van de voorstelling. En voor mij persoonlijk voelt het ook zo. Ik ben geland in Leiden Zuid-West.

Levántate Mujer!

We brengen een bezoek aan Levántate Mujer (‘Sta op, vrouw’), een organisatie die in vijf steden in Bolivia vrouwen steunt. Hier in Sucre lopen drie programma’s, die nauw met elkaar verbonden zijn: integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders, economische rechtvaardigheid en nee tegen huiselijk geweld.

Economische rechtvaardigheid

Op het kantoor van Levántate Mujer worden lessen gegeven in o.a. breien, naaien, weven, en computervaardigheden. Op deze manier bouwen ze een zelfstandig leven op; veel vrouwen in Bolivia mogen van hun man niet studeren of werken.

Vrouwen leren o.a. breien, waardoor ze zelfstandig een inkomen kunnen verdienen.

Maria Luz (28) vertelt ons haar verhaal. Ze werd door haar man lichamelijk en geestelijk mishandeld. Ze mocht van haar man niet werken en ook dwong hij haar haar studie te beëindigen. Vrouwen zijn volgens hem alleen goed voor het huishouden. Hij dronk veel en heeft het ‘machismo’ van huis uit meegekregen. Ook hij werd thuis geslagen.

Op een dag werd het Luz zwart voor de ogen nadat haar man haar weer eens geslagen had. Ze hield het niet meer van de pijn en ging naar de dokter. Maar omdat ze geen zichtbare verwondingen had, stuurde hij haar weer naar huis. “Het is niks”, wimpelde hij het af.

“Het is niks”, zei de dokter.

Ook aangifte bij de politie was geen oplossing. Na zes maanden was haar man weer op vrije voeten en ging het geweld als vanouds door.

Toen haar zoontje 1 jaar oud was, is Luz bij haar man weg gegaan. Ze kende Levántate Mujer al een tijd en besloot daar hulp te zoeken. Ze leerde daar brood en taarten bakken, wat haar redding is geweest. Door het verkopen van brood, kon ze uiteindelijk toch haar studie Economie oppakken, waarin ze nu is afgestudeerd. Het was keihard werken: alleen haar zoon opvoeden, haar eigen zaak runnen en tegelijk studeren. Sinds 2015 is Luz ook werkzaam bij Levántate Mujer, als coördinatrice van het programma ‘Economische rechtvaardigheid’. Haar man valt haar af en toe nog lastig, maar trots vertelt ze dat ze nu eindelijk voor zichzelf durft op te komen.

Integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders

Op een andere locatie in een buitenwijk van Sucre worden moeders gesteund in het onderwijs voor hun kinderen. Er is opvang voor kinderen van 2,5 tot 5 jaar. Schoolgaande jongeren van 6 tot 17 jaar kunnen beurzen krijgen voor o.a. schoolartikelen, voeding, medicijnen en kleding. Doña Lucia vertelt vol trots dat haar dochter door dit project nu op de universiteit zit. Ook brengt Levántate Mujer bezoeken aan huis om te kijken of de opleiding van de kinderen goed verloopt.

Alex (2) komt regelmatig met zijn moeder Francisca bij Levántate Mujer.

Nee tegen huiselijk geweld

Op Internationale Vrouwendag spreken we met een groepje vrouwen, die fungeren als leiders binnen hun gemeenschap. Ze vertellen aan andere families door wat ze leren bij Levántate Mujer en dat ze hier voor hulp terecht kunnen.

Patricia (36) was 18 toen ze zwanger raakte van haar eerste kindje. Haar toenmalige man wilde hier niets van weten en stompte haar in haar buik en kneusde drie van haar ribben. Als weeskind kon Patricia nergens naar toe. Behalve dat hij haar steeds bont en blauw sloeg, vertelde hij haar ook dagelijks hoe lelijk, dom en nutteloos ze was. Het was zo erg dat ze er zelf in ging geloven.

De tranen beginnen te stromen als Patricia vertelt dat haar man één van haar kinderen in een badje onder water dompelde toen het bleef huilen, terwijl zij aan het koken was. Het kindje is de volgende dag overleden.

Patricia: “Mijn man dompelde mijn kindje onder water terwijl ik aan het koken was. De volgende dag is hij overleden”.

Inmiddels is Patricia al een tijdje bij Levántate Mujer aangesloten. Zij en haar dochter, die door alles wat ze heeft meegemaakt haar polsen heeft doorgesneden, worden begeleid door een psycholoog. Alle vijf haar kinderen vallen onder het ontwikkelingsprogramma voor kinderen en doen een goede opleiding. Patricia zelf, die vroeger niet eens kon lezen en schrijven, heeft nu ook een opleiding afgerond. Het belangrijkste dat ze geleerd heeft? Om van zichzelf te houden, voor zichzelf op te komen en ‘superarse’, zichzelf overwinnen.

Patricia: “Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben niet nutteloos!”

Patricia (rechts) protesteert op Internationale Vrouwendag tegen huiselijk geweld.

 

 

Fris het nieuwe jaar in

2016 was een apart jaar. Na 15 jaar in het buitenland (als ik de twee jaar dat ik voor Toeristiek heb gewerkt meetel) ben ik afgelopen zomer weer naar Leiden verhuisd, samen met mijn meisje die alleen nog maar in het Caribisch gebied heeft gewoond en het kikkerlandje alleen van een paar korte zomervakanties kende. Het was weer even wennen. Hele wijken in Leiden zijn verbouwd en onherkenbaar. Overal liggen van die rare rotondes met verhoogde middenbermen en waar je dus nooit op de juiste afslag van af komt. In de winkels kan je je eigen boodschappen scannen. Contactloos betalen. Overal zeemeeuwen en ganzen. Rollators, invalidenwagentjes, fietsen in alle soorten en maten en dan die bakfietsen, daar kunnen hele schoolklassen tegelijk in! Goed voorbereid onderweg: plastic zakken voor als het gaat regenen, handschoenen, muts en sjaal mee. Buienradar en verkeersinformatie. En wie is Waylon? Voor Makeda was alles nog vreemder natuurlijk. Die kent geen patatje oorlog, radiator, jassen ophangen op de gang. Die heeft nog nooit gehoord van Haarlem en Groningen. Moet opeens “blauw” schrijven in plaats van “blou”. Schaatslessen. En moet je eens door de Pieterskerk-Choorsteeg of de Maarsmansteeg proberen te fietsen als je alleen maar over het Caribische platteland hebt gefietst. Ik vind haar een held!

En om het nieuwe jaar dan op een traditionele manier in te luiden hebben we ook meegedaan aan de Nieuwjaarsduik. Dat hadden we al maanden geleden geroepen, dus nu moesten we wel voet bij stuk houden. Ook omdat ik het als inzamelactie wilde doen voor missie Bolivia.  Om donaties te krijgen voor de projecten in Bolivia die ik in maart ga bezoeken. Het was KOUD! Guur, mistig en vooral koud! 0 graden koud. Maar we hebben het gedaan, in de poldersloot van de Tuin van de Smid, met onze bloten voeten door de blubber en springen maar.

2017 wordt weer een mooi jaar. Makeda gaat straks naar de middelbare school en wordt brugpieper. Ik blijf leren en experimenteren met foto’s en kijk uit naar mijn reis, waar ik het ontmoeten en helpen van mensen en het ontdekken van nieuwe gebieden en culturen ga combineren met fotograferen. We zijn goed bezig!

Kun jij iets missen en wil je ook wat bijdragen voor het goede doel? Ga dan naar mijn site bij Mensen met een Missieen doe een kleine donatie om te helpen genderongelijkheid en seksueel & lichamelijk geweld in Bolivia tegen te gaan. Mijn doel is om 1000€ op te halen dat rechtstreeks naar de projecten in Bolivia gaat.

Of maak gebruik van mijn foto-actie van de maand januari. Je krijgt 1 mooie, digitale foto van jezelf zoals jij ‘m wilt en je bepaalt zelf achteraf je prijs. Al is het maar een kleinigheid. De helft ervan gaat ook richting de 1000€ voor Bolivia.

Ik hoop dat jullie 2017 er net zo uitdagend en gelukkig uit gaat zien als die van ons!