Droomland

Fraukje Vonk Photography

Een maand of drie geleden verscheen er een vaalblauwe bouwkeet op de hoek van de straat. Een brief in de bus: “Beste bewoner. Wij van PS Theater zijn in Leiden Zuid-West neergestreken en willen een theater met, voor en over de wijk maken”. Wat een uitdaging, dacht ik. Het spannendste dat je in deze wijk kan doen is Minion-kaartjes sparen bij de Hoogvliet.

Hallo!

Tijdens een kennismakingsmiddag bij ‘de keet’ kwam ik aan de praat met Pepijn en Peerke, die me enthousiast over hun ideeën vertelden, al waren die nog niet veel minder vaag dan: “We willen verhalen verzamelen uit de wijk en daar een voorstelling over maken”. Niet veel later stond een enthousiaste Daniel op mijn pad: HALLO! Hij vroeg me of ik bekend was in de wijk. Goede vraag. Ik woonde er inmiddels 8 maanden, maar als wanderlustige had ik niet het idee dat ik er al thuis was.
Hij vroeg me ook of het me leuk leek om mee te doen met het theater, en mijn dochter natuurlijk ook.

Puzzelstukjes

Al gaande veranderde ik van een fietser die twintig rondjes om de rotonde fietste, naar een persoon in een zwarte hoody en met een tas van de Action naar een automobilist met veel te luide muziek. Makeda van huppelend meisje naar zwijgend meisje en een van buurtkinderen die een deel van het spel leiden. Want in de voorstelling Droomland draait het allemaal om spel, en ontmoeten. De bezoekers worden na een wandeling door de wijk in twee groepen verdeeld. De ene groep leert elkaar spelenderwijs kennen door een persoonlijk bordspel met de kinderen en instructies van Daniel per koptelefoon. De andere groep gaat op bezoek bij wijkbewoners en bekijkt het schouwspel op het toneel van de Kennedylaan vanaf het balkon; tekst en begeleidende liedjes krijgen ze ook per koptelefoon. De bewoners/figuranten van Leiden Zuid-West verschijnen op het toneel. Het mooie is dat het in het begin vaak niet duidelijk is wie in het complot zit. Toevallige voorbijgangers en zelfs bus 4 worden regelmatig meegenomen in het verhaal. Halverwege wisselen de twee groepen en pas achteraf vallen eigenlijk alle puzzelstukjes van dit bijzonder opgezette spektakel in elkaar.

Zingend op een bakfiets door de wijk.
Een opvallende verschijning in ‘de poppenhuisjes’.

Verhalen

Na de voorstellingen van de afgelopen twee weken durf ik wel te zeggen dat PS het leven in de wijk voor veel mensen veranderd heeft. De buurtkinderen zijn een hechte groep geworden, die elkaar ook achter de schermen bijna dagelijks ziet. Vriendschappen zijn ontstaan, ideeën uitgewisseld en plannen gesmeed. Dit grotendeels te danken aan de persoonlijke verhalen die PS tevoorschijn heeft gehaald.

Aan creativiteit geen gebrek in Leiden Zuid-West.

Sandra met de blauwe lijntjes onder haar ogen, die onder de douche haar eigen liedjes schrijft. De andere Sandra, die dakloos is geweest en nu met haar hondje Chucky rust heeft gevonden in haar eigen huisje in Leiden Zuid-West. Frans, ooit een kleine jongen die met zijn step speelde op de verlaten vlakte die nu Kennedylaan heet. In het stuk speelt hij een verwarde man die zijn auto niet meer kan vinden, die jaren geleden al door zijn familie is weggehaald omdat hij niet meer mag rijden. Het meisje dat zo hard zwijgt dat ze alle blikken vangt. De Syrische kinderen Jumana en Jamel, die anderhalf jaar in Nederland wonen en zo goed Nederlands spreken en alle harten laten smelten. Hun vader, die een liedje komt spelen op een Syrisch instrument. De dansende Poolse met haar blauwe ogen. Lotte die met haar uitvoering van Melissa Etheridge’s “Like the way I do” nog net niet de ruiten van de Basis laat springen. Clown Berkie met zijn kersverse bruid, Charles, de Roemeense Elena en alle anderen die hun huis letterlijk hebben opengesteld voor vreemden. Wat een bijzondere groep mensen!

Niet zomaar ‘een mevrouw met een hondje’.
Jeugdherinneringen van Frans

Geland!

De voorstelling eindigt met alle bezoekers, figuranten en theatermakers gezamenlijk op de parkeerplaats, waar een parachute tevoorschijn wordt getoverd. Met alle handen wordt deze opgebold tot we uiteindelijk met z’n allen onder de parachute, als het ware van het podium verdwijnen. “We zijn geland!” luidt het slot van de voorstelling. En voor mij persoonlijk voelt het ook zo. Ik ben geland in Leiden Zuid-West.

14 thoughts on “Droomland

  1. Mooi geschreven fraukje trudy Polane , vriendin van Sandra en chucky en beheerder van buurtcentrum vogelvlucht

  2. Wát een prachtig, inspirerend, mooi verslag van dit zich steeds ontwikkelende, interactieve spektakel van PS Theater . . . . én de prachtige figuranten natuurlijk !!!!

  3. Heel mooi geschreven. Leuke foto’s erbij. Ergens jammer dat we einde missen moesten maar de huwelijksreis was gepland en is heerlijk.

  4. Dank, dank, dank voor je prachtige blog en de mooie foto’s! Heel bijzonder voor hetbhele PS|team! Eline, PS|theater

  5. Lieve Fraukje fijn dat ik jou dankzij PS theater heb leren kennen. Wij gaan samen nog veel lol maken. x

Leave a Reply