Blog

Droomland

Een maand of drie geleden verscheen er een vaalblauwe bouwkeet op de hoek van de straat. Een brief in de bus: “Beste bewoner. Wij van PS Theater zijn in Leiden Zuid-West neergestreken en willen een theater met, voor en over de wijk maken”. Wat een uitdaging, dacht ik. Het spannendste dat je in deze wijk kan doen is Minion-kaartjes sparen bij de Hoogvliet.

Hallo!

Tijdens een kennismakingsmiddag bij ‘de keet’ kwam ik aan de praat met Pepijn en Peerke, die me enthousiast over hun ideeën vertelden, al waren die nog niet veel minder vaag dan: “We willen verhalen verzamelen uit de wijk en daar een voorstelling over maken”. Niet veel later stond een enthousiaste Daniel op mijn pad: HALLO! Hij vroeg me of ik bekend was in de wijk. Goede vraag. Ik woonde er inmiddels 8 maanden, maar als wanderlustige had ik niet het idee dat ik er al thuis was.
Hij vroeg me ook of het me leuk leek om mee te doen met het theater, en mijn dochter natuurlijk ook.

Puzzelstukjes

Al gaande veranderde ik van een fietser die twintig rondjes om de rotonde fietste, naar een persoon in een zwarte hoody en met een tas van de Action naar een automobilist met veel te luide muziek. Makeda van huppelend meisje naar zwijgend meisje en een van buurtkinderen die een deel van het spel leiden. Want in de voorstelling Droomland draait het allemaal om spel, en ontmoeten. De bezoekers worden na een wandeling door de wijk in twee groepen verdeeld. De ene groep leert elkaar spelenderwijs kennen door een persoonlijk bordspel met de kinderen en instructies van Daniel per koptelefoon. De andere groep gaat op bezoek bij wijkbewoners en bekijkt het schouwspel op het toneel van de Kennedylaan vanaf het balkon; tekst en begeleidende liedjes krijgen ze ook per koptelefoon. De bewoners/figuranten van Leiden Zuid-West verschijnen op het toneel. Het mooie is dat het in het begin vaak niet duidelijk is wie in het complot zit. Toevallige voorbijgangers en zelfs bus 4 worden regelmatig meegenomen in het verhaal. Halverwege wisselen de twee groepen en pas achteraf vallen eigenlijk alle puzzelstukjes van dit bijzonder opgezette spektakel in elkaar.

Zingend op een bakfiets door de wijk.
Een opvallende verschijning in ‘de poppenhuisjes’.

Verhalen

Na de voorstellingen van de afgelopen twee weken durf ik wel te zeggen dat PS het leven in de wijk voor veel mensen veranderd heeft. De buurtkinderen zijn een hechte groep geworden, die elkaar ook achter de schermen bijna dagelijks ziet. Vriendschappen zijn ontstaan, ideeën uitgewisseld en plannen gesmeed. Dit grotendeels te danken aan de persoonlijke verhalen die PS tevoorschijn heeft gehaald.

Aan creativiteit geen gebrek in Leiden Zuid-West.

Sandra met de blauwe lijntjes onder haar ogen, die onder de douche haar eigen liedjes schrijft. De andere Sandra, die dakloos is geweest en nu met haar hondje Chucky rust heeft gevonden in haar eigen huisje in Leiden Zuid-West. Frans, ooit een kleine jongen die met zijn step speelde op de verlaten vlakte die nu Kennedylaan heet. In het stuk speelt hij een verwarde man die zijn auto niet meer kan vinden, die jaren geleden al door zijn familie is weggehaald omdat hij niet meer mag rijden. Het meisje dat zo hard zwijgt dat ze alle blikken vangt. De Syrische kinderen Jumana en Jamel, die anderhalf jaar in Nederland wonen en zo goed Nederlands spreken en alle harten laten smelten. Hun vader, die een liedje komt spelen op een Syrisch instrument. De dansende Poolse met haar blauwe ogen. Lotte die met haar uitvoering van Melissa Etheridge’s “Like the way I do” nog net niet de ruiten van de Basis laat springen. Clown Berkie met zijn kersverse bruid, Charles, de Roemeense Elena en alle anderen die hun huis letterlijk hebben opengesteld voor vreemden. Wat een bijzondere groep mensen!

Niet zomaar ‘een mevrouw met een hondje’.
Jeugdherinneringen van Frans

Geland!

De voorstelling eindigt met alle bezoekers, figuranten en theatermakers gezamenlijk op de parkeerplaats, waar een parachute tevoorschijn wordt getoverd. Met alle handen wordt deze opgebold tot we uiteindelijk met z’n allen onder de parachute, als het ware van het podium verdwijnen. “We zijn geland!” luidt het slot van de voorstelling. En voor mij persoonlijk voelt het ook zo. Ik ben geland in Leiden Zuid-West.

Theologie en gendergelijkheid off the beaten track

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Agua Blanca. Onvindbaar op de kaart, ingeklemd tussen besneeuwde bergtoppen, op de grens met Peru. Het dorp bestaat uit zo’n 100 families. We schommelen in een klein busje meer dan 10 uur over hobbelige wegen, met scherpe haarspeldbochten langs diepe ravijnen, door rivieren over glibberige keien, over een hoogte van meer dan 4800 meter. Een geweldig mooie rit, maar eerlijk gezegd vraag ik me een klein beetje af waarom Mensen met een Missie zo’n klein afgelegen dorp steunt. Maar eenmaal aangekomen en na een paar gesprekken met de lokale bevolking ben ik overtuigd: de lessen die door Mensen met een Missie en hun partnerorganisatie ISEAT (Instituto Superior Ecuménico Andino de Teología) worden gegeven, zijn een enorme verrijking voor de dorpsbewoners.

Ver van de bewoonde wereld in Agua Blanca.

Lessen in theologie en gendergelijkheid

Na een warm welkom in de Lutherse kerk spreken we met een aantal lokale bewoners. Ik hoor dat de theologen van ISEAT eerst in een naburig dorp werkzaam was en lessen gaf op het gebied van theologie en gendergelijkheid, maar dat de interesse daar was afgenomen. De bewoners van Agua Blanca wilden echter niet dat de lessen stopten en hebben de lokale  leiders gevraagd of de lessen in hun dorp gegeven konden worden. En met groot succes. Een groot aantal dorpsbewoners volgt nu de lessen en passen ze toe in hun dagelijks leven.

Marcelo: “Mijn zoon Herman en zijn vrouw Adela hadden vaak ruzie, soms ook met geweld. Maar als er nu een meningsverschil is, komen we met de familie bij elkaar en spreken we alles uit”.

Herman heeft toerisme gestudeerd en wil hier in Agua Blanca als gids aan het werk gaan om toeristen kennis te laten maken met de lokale Quechua/Aymara-cultuur, de geschiedenis van de Mollo’s (een samenleving nog voor de Inca’s) en de adembenemende omgeving. Zijn vrouw en hij werken nu nauw samen om deze toekomstdroom uit te laten komen. De lessen van ISEAT hebben een positieve invloed op hun relatie”.

Adela: “We werken nu op alle gebieden nauw samen. Herman zorgt ook voor onze baby en helpt mee in het huishouden”.

Herman en Adela, nu gelukkig samen.

 

Emancipatie bij de lokale leiders

Het dorp heeft 14 lokale leiders, die over belangrijke zaken beslissen. Deze ‘dorpsraad’ bestaat uit zeven mannen en zeven vrouwen, die gekozen worden door de dorpsbewoners. Remedios Rosa vertelt dat ze het belangrijk vindt dat zowel mannen en vrouwen meedoen aan de lessen, wat nu ook gebeurt. Ze zet zich er ook voor in dat de lessen van ISEAT niet alleen in de kerk, maar ook op school gegeven gaan worden. De lokale leiders zijn ook de bemiddelaars bij conflicten. Vooral de lessen over gendergelijkheid zijn dus van groot belang in deze machismo-cultuur. In het geval van geweld tegen kinderen kunnen de leiders aangifte doen bij een soort kinderbescherming in een nabijgelegen dorp. In het geval van geweld tegen vrouwen kan er nog nergens in de buurt aangifte gedaan worden, maar ook hier timmeren de lokale leiders aan de weg.

Remedios Rosa: “De lessen over gendergelijkheid zijn van groot belang in deze machismo-cultuur”

Enkele van de lokale leiders.

Met een enorm respect voor deze mensen en de stellige overtuiging dat ISEAT en Mensen met en Missie hier bergen verzetten, vertrekken we weer over de hobbelige wegen richting La Paz.

De lokale bevolking is zeer dankbaar voor de lessen van de theologen en Mensen met een Missie.

Levántate Mujer!

We brengen een bezoek aan Levántate Mujer (‘Sta op, vrouw’), een organisatie die in vijf steden in Bolivia vrouwen steunt. Hier in Sucre lopen drie programma’s, die nauw met elkaar verbonden zijn: integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders, economische rechtvaardigheid en nee tegen huiselijk geweld.

Economische rechtvaardigheid

Op het kantoor van Levántate Mujer worden lessen gegeven in o.a. breien, naaien, weven, en computervaardigheden. Op deze manier bouwen ze een zelfstandig leven op; veel vrouwen in Bolivia mogen van hun man niet studeren of werken.

Vrouwen leren o.a. breien, waardoor ze zelfstandig een inkomen kunnen verdienen.

Maria Luz (28) vertelt ons haar verhaal. Ze werd door haar man lichamelijk en geestelijk mishandeld. Ze mocht van haar man niet werken en ook dwong hij haar haar studie te beëindigen. Vrouwen zijn volgens hem alleen goed voor het huishouden. Hij dronk veel en heeft het ‘machismo’ van huis uit meegekregen. Ook hij werd thuis geslagen.

Op een dag werd het Luz zwart voor de ogen nadat haar man haar weer eens geslagen had. Ze hield het niet meer van de pijn en ging naar de dokter. Maar omdat ze geen zichtbare verwondingen had, stuurde hij haar weer naar huis. “Het is niks”, wimpelde hij het af.

“Het is niks”, zei de dokter.

Ook aangifte bij de politie was geen oplossing. Na zes maanden was haar man weer op vrije voeten en ging het geweld als vanouds door.

Toen haar zoontje 1 jaar oud was, is Luz bij haar man weg gegaan. Ze kende Levántate Mujer al een tijd en besloot daar hulp te zoeken. Ze leerde daar brood en taarten bakken, wat haar redding is geweest. Door het verkopen van brood, kon ze uiteindelijk toch haar studie Economie oppakken, waarin ze nu is afgestudeerd. Het was keihard werken: alleen haar zoon opvoeden, haar eigen zaak runnen en tegelijk studeren. Sinds 2015 is Luz ook werkzaam bij Levántate Mujer, als coördinatrice van het programma ‘Economische rechtvaardigheid’. Haar man valt haar af en toe nog lastig, maar trots vertelt ze dat ze nu eindelijk voor zichzelf durft op te komen.

Integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders

Op een andere locatie in een buitenwijk van Sucre worden moeders gesteund in het onderwijs voor hun kinderen. Er is opvang voor kinderen van 2,5 tot 5 jaar. Schoolgaande jongeren van 6 tot 17 jaar kunnen beurzen krijgen voor o.a. schoolartikelen, voeding, medicijnen en kleding. Doña Lucia vertelt vol trots dat haar dochter door dit project nu op de universiteit zit. Ook brengt Levántate Mujer bezoeken aan huis om te kijken of de opleiding van de kinderen goed verloopt.

Alex (2) komt regelmatig met zijn moeder Francisca bij Levántate Mujer.

Nee tegen huiselijk geweld

Op Internationale Vrouwendag spreken we met een groepje vrouwen, die fungeren als leiders binnen hun gemeenschap. Ze vertellen aan andere families door wat ze leren bij Levántate Mujer en dat ze hier voor hulp terecht kunnen.

Patricia (36) was 18 toen ze zwanger raakte van haar eerste kindje. Haar toenmalige man wilde hier niets van weten en stompte haar in haar buik en kneusde drie van haar ribben. Als weeskind kon Patricia nergens naar toe. Behalve dat hij haar steeds bont en blauw sloeg, vertelde hij haar ook dagelijks hoe lelijk, dom en nutteloos ze was. Het was zo erg dat ze er zelf in ging geloven.

De tranen beginnen te stromen als Patricia vertelt dat haar man één van haar kinderen in een badje onder water dompelde toen het bleef huilen, terwijl zij aan het koken was. Het kindje is de volgende dag overleden.

Patricia: “Mijn man dompelde mijn kindje onder water terwijl ik aan het koken was. De volgende dag is hij overleden”.

Inmiddels is Patricia al een tijdje bij Levántate Mujer aangesloten. Zij en haar dochter, die door alles wat ze heeft meegemaakt haar polsen heeft doorgesneden, worden begeleid door een psycholoog. Alle vijf haar kinderen vallen onder het ontwikkelingsprogramma voor kinderen en doen een goede opleiding. Patricia zelf, die vroeger niet eens kon lezen en schrijven, heeft nu ook een opleiding afgerond. Het belangrijkste dat ze geleerd heeft? Om van zichzelf te houden, voor zichzelf op te komen en ‘superarse’, zichzelf overwinnen.

Patricia: “Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben niet nutteloos!”

Patricia (rechts) protesteert op Internationale Vrouwendag tegen huiselijk geweld.

 

 

Tekove Katu

     1976

De Italiaanse ‘padre’ Dino Tarcisio is 42 wanneer hij als missionaris naar Bolivia reist. Hij is onder de indruk van de inheemse bevolkingsgroepen die hij ontmoet.

Padre Dino Tarcisio

     1980

‘Padre’ begint in het dorpje Gutierrez de school Tekove Katu, wat ‘het eeuwige leven’ betekent, voor Boliviaanse jongeren van allerlei verschillende afkomsten. De nadruk ligt op het behoud van de traditionele culturen.

Samen leren en samen leven op Tekove Katu

     2017

In het internaat Tekove Kutu wonen en studeren 115 jongeren tussen 15 en 25 jaar. Ze volgen een tweejarige beroepsopleiding in o.a. verpleging, milieu & duurzaamheid en voedingskunde, die volledig gefinancierd wordt. In dit ‘mini-Bolivia’ van de inmiddels 82-jarige Padre, waar alle culturen vreedzaam naast elkaar leven, wordt de onwetendheid op alle fronten aangepakt.

Het grootste kwaad dat we willen bestrijden is de onwetendheid

Eens per maand krijgen de jongeren ook workshops met de thema’s ‘geweld tegen vrouwen’ en ‘feministische theologie’. Deze lessen worden gegeven door een netwerk van theologen en worden gefinancierd door Mensen met een Missie. Ze leren hier hoe mannen en vrouwen met respect en zonder geweld met elkaar om kunnen gaan – vaak het tegenovergestelde van de thuissituatie.

José (19): “Ik leer hier dat ik niet zo’n man als mijn vader hoef te worden”

Les in ‘mannelijkheden’

 

Bienvenido a Bolivia!

Na een lange reis zijn we in Bolivia beland. Onze reis begint in Santa Cruz, waar we na een snelle duik in het zwembad de stad in gaan voor een eerste kennismaking met het land en de bevolking.

 

Schaken is hét tijdsverdrijf

La Plaza

In het centrum van Santa Cruz ligt het Plaza 24 de Septiembre , een paradijs voor met name de fotografen en antropologen in ons gezelschap. Vrouwen in traditionele kleding – er zijn zoveel verschillende inheemse bevolkingsgroepen in Bolivia dat ik helaas niet specifieker kan zijn over de afkomst. Mannen zitten te schaken op het plein, de Boliviaanse variant van domino lijkt het, alleen gaat het hier met name om het stoer kijken en vliegen er geen stukken door de lucht. Ik zou gerust de hele dag op het plein kunnen zitten en mijn hart ophalen aan mensen kijken, en fotograferen. Ook een korte wandeling door de stad levert de prachtigste plaatjes en leuke gesprekjes op, met een maisdrankjesverkoper, een sleutelmaker, een meneer die gewoon even op de drempel naar het leven staat te kijken.

 

Mooie Boliviaanse vrouw in traditionele kleding

Levantate Mujer!

Aan het eind van de middag ontmoeten we Martine, een mooi zwangere Nederlandse dame die jaren door Mensen met een Missie is uitgezonden naar Bolivia om zich bezig te houden met het thema ‘geweld tegen vrouwen’ en hier samenwerkte met de lokale organisatie Levantate Mujer. Inmiddels werkt ze vast voor Levantate Mujer, die in vijf steden actief is en zich door middel van o.a. educatie, beleidsbeïnvloeding en preventie inzet voor vrouwen. Volgens de officiële berichten heeft 7 van de 10 vrouwen in Bolivia te maken met huiselijk geweld, maar uit een onderzoekje dat ze zelf ooit heeft opgezet in een dorp, bleek dat de volle 100% hier mee te maken had gehad. Het meest schokkende vond ik Martine’s verhalen over de minderjarige meisjes, die seksueel uitgebuit worden door pooiers (soms ook vrouwen), verkocht of geprostitueerd worden door hun eigen familie en slachtoffer worden van human trafficking. Voor specifiek deze meisjes is in heel Bolivia slecht 1 huis, waar 12 meisjes opgevangen kunnen worden. Het heeft jaren geduurd om dit ene huis van de grond te krijgen; de lokale regering heeft andere prioriteiten. Bijna een druppel op de gloeiende plaat dus, maar ieder leven telt om een verandering teweeg te brengen.

Veel buitenlandse organisaties zijn na enkele jaren al weer vertrokken. Mensen met een Missie is eigenlijk de enige die de lokale hulpverleners op lange termijn blijft steunen. Martine vertelt dat nu, na een jaar of 10, er langzaam veranderingen te zien zijn. De weg is nog heel lang, maar de aanhouder wint!

Sleutelmaker op straat

 

Follow & Like

For my english speaking friends, please scroll down…

Nog zes dagen te gaan voor ik het vliegtuig in stuiter. Want stuiteren zal ik! Naar een voor mij onbekend land, met een voor mij ongewone samenstelling van reizigers met een ongekend goeie missie. Weg van de gebaande paden, om krachtige mensen met indrukwekkende verhalen te ontmoeten. Nog zes dagen voor ik met Mensen met een Missie naar Bolivia vertrek om op verschillende plaatsen hun partnerorganisaties te ontmoeten, die het geweld tegen vrouwen in dat land willen tegengaan. We gaan in gesprek met de lokale bevolking en zullen hier tot in detail verslag van doen.

De koffer is afgestoft. Ik heb ruim 1000€ opgehaald aan donaties, die naar de Boliviaanse organisaties gaan – iedereen bedankt! Ik heb een goed aantal kaartjes ontvangen van mensen die de Boliviaanse vrouwen een hart onder de riem willen steken; ik zal ze persoonlijk afleveren.

De verhalen en foto’s die we in Bolivia gaan maken, zijn op verschillende manieren te vinden:

Allereerst zijn straks alle verslagen, foto’s, blogs, vlogs etc op de verhalen-site van het project ‘100 reporters’ van Mensen met een Missie te vinden. Ook via hun Facebooksite en Instagram blijf je op de hoogte.  Hou dit dus in de gaten vanaf 2 maart. Op dit moment kun je er al alle verhalen lezen van de reporters die naar Colombia, de Filipijnen, India, Indonesië, Kameroen, Kenia en Zuid-Afrika zijn geweest.

Verder hebben alle reporters natuurlijk hun eigen media om de verhalen en beelden te verspreiden. Hou dit blog op Fraukje Vonk Photography, mijn persoonlijke Facebookpagina, mijn fotografie-Facebookpagina, mijn Instagram en Twitter in de gaten.  Het is ook leuk om Wanderlust van Sarah, Fat Kids Cake van Ilsoo, Antropomo van Monique en de websites van Nancy en Renske te volgen.

Wil je me nog een kaartje of iets anders kleins meegeven voor de Boliviaanse vrouwen, laat het me deze week nog even weten. Wil je nog een steentje bijdragen en een donatie doen? Dat kan altijd via deze link. Ook tijdens de reis en daarna kan je dit nog op deze manier doen.

Ik ga mijn koffer pakken!

Only six days to go before I jump on the plane. And I’m jumping already, I’m so excited! On my way to a “new” country, with “new” people, on a “new” mission. New for me, that is. Off the beaten track, to meet amazing people with impressive stories. Only six days to go before I travel with Mensen met een Missie to Bolivia to visit their partner organisations, who are fighting against violence against women. We’ll talk to the local community about this issue and spread their word.

I collected more than 1000€ in donations for the partner organisations in Bolivia – thanks everyone!

You can follow the adventure in various ways:

First of all, all stories, photo’s, blogs, vlogs etc can be found on the “verhalen”(“stories”)-site of ‘100’ reporters by Mensen met een Missie. Unfortunately this is only on Dutch – luckily photo’s are universal. Also visit their Facebooksite and Instagram.  At the moment you can already read stories from reporters that have been to Colombia, the Philippines, India, Indonesia, Cameroon, Kenya and South-Africa. From March 2nd, our mission to Bolivia will be added.

Also, all reporters have their own media. For my photos and blogs, please follow and like this blog on Fraukje Vonk Photography, my personal Facebookpage, my photography-Facebookpage, my Instagram and Twitter.  You can also follow and like my fellow reporters Sarah from Wanderlust, Ilsoo from Fat Kids Cake, Monique from Antropomo and the websites of Nancy and Renske.

Do you still want to make a donation for this good cause? Click here!

And now, time to pack my suitcase!

Partners, projecten en plannen

Red de Teolog@s de Santa Cruz, Fundación Levantate Mujer, Instituto Superior Ecuménico Andino de Teología (ISEAT) en Católicas por el Derecho a Decidir zijn slechts vier van de vele partnerorganisaties waar Mensen met een Missie mee samenwerkt in Bolivia, en ook de vier organisaties die wij als reporters binnenkort gaan bezoeken. Gisteren heeft de voorbereidingsmiddag van de Boliviareis plaatsgevonden op het kantoor van Mensen met een Missie in Den Haag en heb ik kennisgemaakt met de rest van het team en een overdosis informatie ontvangen over wat ons over een maand te wachten staat.

Het complete team dat straks naar Bolivia zal afreizen bestaat uit: onze reisleidster Anna, die in Bolivia heeft gewoond en daar de weg, de cultuur, de gewoontes en gebruiken op haar duimpje kent; Andrea van Mensen met een Missie, die Anna zal assisteren en ons reporters zal helpen met vertalen waar nodig; antropologe, verhalenschrijfster en kindervriend Monique; communicatieadviseur, schrijfster en antropologe Renske; fotografe en vlogster-in-spe Nancy; het reisblogteam van Sarah en Ilsoo; en ik. Volgens mij een prima combinatie van zeven vrouwen en een man, die elkaar goed kunnen aanvullen met hun verschillende talenten. De praktische zaken zijn doorgelopen. Welke temperaturen kunnen we verwachten (van 30+ graden in het laagland tot mutsen-en-sjaal-weer rond 3500 meter hoogte), waar gaan we verblijven, hoe gaan we ons vervoeren? Wat kunnen wij verwachten en wat wordt er van ons verwacht? Veel werd gesproken over de partnerorganisaties die we gaan bezoeken. Wat is hun manier om het geweld tegen vrouwen terug te dringen en de lokale bevolking bij te staan? Welke ideeën en overtuigingen hebben zij?

Red de Teolog@s de Santa Cruz is een netwerk van theologen die als vrijwilligers leerkrachten trainen om in hun lessen aandacht te besteden aan het terugdringen van het geweld. Belangrijk is hier dat de eigen cultuur van de inheemse groepen centraal staat, waardoor er bijgedragen wordt aan een positieve identiteitsvorming. Bolivia is namelijk het land met de meeste inheemse bevolkingsgroepen (wel 36). Fundación Levantate Mujer gaan we bezoeken in Sucre. Zij richten zich met name op het ‘oprijzen’ van de vrouwen van slachtoffer naar survivor en vervolgens naar leiders, die nieuwe slachtoffers kunnen bijstaan. Instituto Superior Ecuménico Andino de Teología (ISEAT) is voornamelijk werkzaam in de dorpen rond La Paz en betrekt de hele familie bij het proces om geweld te verminderen, dus inclusief de mannen en de kinderen. Católicas por el Derecho a Decidir in La Paz zet zich vooral in voor de seksuele en reproductieve rechten van de vrouw door middel van onder andere workshops. En wij als reporters hebben de gelegenheid met al deze organisaties, de medewerkers en de aanwezige vrouwen en families te spreken!

Na de voorbereidingsmiddag en het etentje met mijn medereizigers heb ik zo mogelijk nóg meer zin in deze reis gekregen. Persoonlijke doelen en plannen-van-aanpak zijn gevormd, de camera is opgepoetst.

Willen jullie ook iets bijdragen? Dan kan natuurlijk!

Ten eerste zou ik het een leuk idee vinden om ansichtkaarten, korte brieven of foto’s mee te nemen voor de vrouwen in Bolivia (helaas kan ik geen grotere spullen meenemen). Dus als jij ook de vrouwen of de partnerorganisaties een hart onder de riem wilt steken, geef me dan iets mee. De mensen daar vinden het ook heel leuk om iets van onze cultuur te zien of te horen.

Ten tweede, mijn streefbedrag van 1000€ is bijna binnen, ik mis op dit moment nog 67€. Als je nog wilt doneren om de organisaties die ik hierboven genoemd heb te helpen, dan kan dat hier op mijn crowdfundpagina van Mensen met een Missie.

Tenslotte, laat het me ook weten als je een specifieke vraag, bericht, verzoek heb dat ik mee kan nemen naar Bolivia. Wil je iets specifieks weten over een bepaalde organisatie? Heb je een geniaal foto-idee? Heb je aan brandende vraag? Ik neem hem voor je mee en kom met iets terug. Want ik doe dit niet alleen, dit is een reis om mensen dichter bij elkaar te brengen.

Together we can

De Spaanse lessen gaan muy bien, de reis is betaald en ik begin steeds meer ideeën te krijgen over wat ik straks in Bolivia allemaal op de gevoelige plaat wil vastleggen en hoe ik dat dan wil gaan vormgeven als ik weer terug ben in Nederland. Familie, vrienden, bekenden en zelfs totaal onbekenden hebben gul gedoneerd. Mijn doel is om voor mijn vertrek 1000€ op te halen voor de organisaties in Bolivia, die strijden voor meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Op dit moment ben ik nog 393€ van dat doel verwijderd.

De laatste weken hebben in casa Vonk dus vooral in het teken gestaan van het verzinnen van ludieke acties om zowel donaties op te halen als meer aandacht te krijgen voor de problematiek in Bolivia. Op 1 januari ben ik samen met m’n grote meid Makeda in bikini in de sloot gesprongen bij 0°C. De hele maand januari loopt nog de foto-actie, waarvan de winst naar Bolivia gaat en nu is Makeda mutsen aan het haken voor het goede doel. Er liggen vijf vers gehaakte mutsen klaar voor degenen die als eerste besteld hebben en er wordt hard gewerkt aan de volgende partij.  Zodra deze afgerond zijn kunnen er weer nieuwe mutsen besteld worden. De prijs is 5€ per stuk, wat overgemaakt kan worden op mijn crowdfundpagina bij Mensen met een Missie, waardoor het rechtstreeks naar Bolivia gaat.

Al vanaf het moment dat ik te horen heb gekregen dat ik mee kan naar Bolivia, word ik van alle kanten door iedereen gesupport. Mijn lieve familie heeft meteen de eerste donaties gegeven en ik krijg van iedereen superlieve reacties. Mijn zus is al in mijn rugzak gekropen en wil er niet meer uit komen. Vrienden uit alle hoeken en gaten van de wereld helpen mee, van het Caribisch gebied tot Australië, Zwitserland en Scandinavië. De kerstman heeft me een opname-apparaatje gegeven om gesprekken in Bolivia op te nemen, het boek van Don Quijote om m’n Spaans te oefenen en een Boliviaans vrouwtje, dat tegelijkertijd een belletje is waarmee Makeda me tijdens mijn afwezigheid kan laten weten dat ze aan me denkt. Sinterklaas was zo slim om te bedenken dat een extra grote externe harde schijf wel handig zou zijn op zo’n reis. Flyers worden voor me uitgedeeld. Mensen die ik niet ken, maar van mijn avontuur hebben gehoord via mijn ouders of mijn zus (die in de rugzak) doneren gul. Uit Bonaire is een tweede camera aan komen vliegen!! Een medefotografe, die ik sinds een paar maanden ken en luistert naar de mooie naam Froukje, heeft zich spontaan bij mijn foto-actie aangesloten en probeert ook geld in te zamelen voor Bolivia vanuit de andere kant van Nederland!! Speciaal bedrukte T-shirts worden voor me gemaakt! Makeda valt ‘s avonds met haaknaald en wol in slaap en de halve mutsen gaan mee naar school, waar in de pauze verder gehaakt kan worden. Ongelofelijk! Niet alleen het vooruitzicht op de reis, maar vooral alle support en lieve reacties maken dat 2017 alvast niet meer stuk kan! Iedereen O N T Z E T T E N D bedankt!

Om met moeder Teresa te spreken: “I can do things you cannot; you can do things I cannot. Together we can do great things.”

Fris het nieuwe jaar in

2016 was een apart jaar. Na 15 jaar in het buitenland (als ik de twee jaar dat ik voor Toeristiek heb gewerkt meetel) ben ik afgelopen zomer weer naar Leiden verhuisd, samen met mijn meisje die alleen nog maar in het Caribisch gebied heeft gewoond en het kikkerlandje alleen van een paar korte zomervakanties kende. Het was weer even wennen. Hele wijken in Leiden zijn verbouwd en onherkenbaar. Overal liggen van die rare rotondes met verhoogde middenbermen en waar je dus nooit op de juiste afslag van af komt. In de winkels kan je je eigen boodschappen scannen. Contactloos betalen. Overal zeemeeuwen en ganzen. Rollators, invalidenwagentjes, fietsen in alle soorten en maten en dan die bakfietsen, daar kunnen hele schoolklassen tegelijk in! Goed voorbereid onderweg: plastic zakken voor als het gaat regenen, handschoenen, muts en sjaal mee. Buienradar en verkeersinformatie. En wie is Waylon? Voor Makeda was alles nog vreemder natuurlijk. Die kent geen patatje oorlog, radiator, jassen ophangen op de gang. Die heeft nog nooit gehoord van Haarlem en Groningen. Moet opeens “blauw” schrijven in plaats van “blou”. Schaatslessen. En moet je eens door de Pieterskerk-Choorsteeg of de Maarsmansteeg proberen te fietsen als je alleen maar over het Caribische platteland hebt gefietst. Ik vind haar een held!

En om het nieuwe jaar dan op een traditionele manier in te luiden hebben we ook meegedaan aan de Nieuwjaarsduik. Dat hadden we al maanden geleden geroepen, dus nu moesten we wel voet bij stuk houden. Ook omdat ik het als inzamelactie wilde doen voor missie Bolivia.  Om donaties te krijgen voor de projecten in Bolivia die ik in maart ga bezoeken. Het was KOUD! Guur, mistig en vooral koud! 0 graden koud. Maar we hebben het gedaan, in de poldersloot van de Tuin van de Smid, met onze bloten voeten door de blubber en springen maar.

2017 wordt weer een mooi jaar. Makeda gaat straks naar de middelbare school en wordt brugpieper. Ik blijf leren en experimenteren met foto’s en kijk uit naar mijn reis, waar ik het ontmoeten en helpen van mensen en het ontdekken van nieuwe gebieden en culturen ga combineren met fotograferen. We zijn goed bezig!

Kun jij iets missen en wil je ook wat bijdragen voor het goede doel? Ga dan naar mijn site bij Mensen met een Missieen doe een kleine donatie om te helpen genderongelijkheid en seksueel & lichamelijk geweld in Bolivia tegen te gaan. Mijn doel is om 1000€ op te halen dat rechtstreeks naar de projecten in Bolivia gaat.

Of maak gebruik van mijn foto-actie van de maand januari. Je krijgt 1 mooie, digitale foto van jezelf zoals jij ‘m wilt en je bepaalt zelf achteraf je prijs. Al is het maar een kleinigheid. De helft ervan gaat ook richting de 1000€ voor Bolivia.

Ik hoop dat jullie 2017 er net zo uitdagend en gelukkig uit gaat zien als die van ons!

Foto’s voor fun-damental human rights

[For my english speaking friends, please scroll down]

De reis naar Bolivia begint steeds meer vaste vormen aan te nemen. Ik ben inmiddels via de social media in contact gekomen met drie mede-reporters: Monique, een antropologe met een gastouderbureau en een passie om kinderen in contact te brengen met andere culturen. Renske, antropologe en communicatieadviseur en Judith met een passie voor yoga. Ik zal ze de komende maanden goed leren kennen. De Bolivia-guru Anna gaat ons vanuit Mensen met een Missie de weg wijzen in dit intrigerende land. Allemaal even nieuwsgierig en klaar voor dit avontuur. Ik ben benieuwd wie ons clubje nog compleet gaat maken.

Verder ben ik druk bezig met het bijspijkeren van mijn Spaans en het inzamelen van donaties voor de projecten die ik in Bolivia ga bezoeken. Er hebben al aardig wat mensen gedoneerd, waarvoor ik ontzettend dankbaar ben! Wil je ook een steentje bijdragen aan missie Bolivia, dan kan dat op mijn crowdfundpagina bij Mensen met een Missie.

Gedurende de hele maand januari wil ik mijn camera gebruiken om de Boliviana’s te steunen:

Wil je hier gebruik van maken, neem dan even contact met me op!

¡Hasta pronto!

[And now for my english speaking friends]

The preparations for my mission to Bolivia have started! In case you missed it:

Mensen met een Missie (People with a Mission) is an organization for international cooperation, committed to peace and justice in different parts of the world. They have a small and local approach, because they – like me – believe that real change starts at the foundation. With their project “100 reporters”, Mensen met een Missie takes 100 people on a journey, spread out over three years and many destinations, to listen to local people and to spread their word. Each reporter in his own way, with his own talent.

A few months ago I signed up for a trip to Bolivia, where violence against women and inequality between men of women is one of the biggest problems in the country. With my style of photography and by spreading my story, I hope to contribute to a better situation over there. This by doing what I like most: visiting the unknown and taking ‘real life’ photos. A small group of reporters will visit various communities around La Paz, Gutierrez, Sucre and La Paz. And… I just heard I can join the mission to Bolivia in the beginning of March!

Before I leave, my goal is to raise a minimum of € 1,000 for the projects I am going to visit in Bolivia. I already received a good amount of donations (thanks everyone!!!) but every euro or dollar is still welcome on my crowdfundpage of Mensen met een Missie.

I’m getting to know my fellow-adventurers at the moment through social media (we’ll meet in real life next month), I’m working hard on my spanish language skills and I’m trying to raise some more money by a photo offer in the month of january. I’ll take 1 beautiful, crazy, fun, special, or whatever-you-want photo of you and if you like what you see & want to buy it from me, you decide what you give me and I’ll donate 50% to the projects in Bolivia. Just in case you’re in the Leiden area…

Please follow my blog if you would like to know more about Mission: Bolivia!