Portie inspiratie

Vrouw Op Eigen Benen is een inspirerende website met blog, voor alle vrouwen die de kracht in zichzelf willen vinden. Over beauty, klussen, ondernemen, eigenlijk van alles om je een stapje verder te kunnen helpen. Er worden ervaringen uitgewisseld en workshops georganiseerd. Een goed initiatief dus van Georgine, de vrouw achter Vrouw Op Eigen Benen. Ik kan alle vrouwen aanraden hier eens een kijkje te nemen.

Female Inspiration

Vanaf november draagt Fraukje Vonk Photography ook een steentje bij onder de noemer “Female Inspiration” op haar blog.  Iedere twee weken zal er een nieuwe foto met inspirerende tekst geplaatst worden.

Uiteraard is Vrouw Op Eigen Benen ook te vinden op Facebook en Instagram. Evenals Fraukje Vonk (insta) en Fraukje Vonk Photography (Facebook) trouwens.

 

Wat kan ik van u leren? Een inspirerend boek met 50 verhalen en levenslessen van onze ouderen

Heel trots ben ik dat ik mee heb mogen werken aan het tot stand brengen van dit boek. ‘Wat kan ik van u leren’ komt uit op 13 december, maar is alvast te bestellen via deze link: Goed doen voor een ander bestellen. Mijn persoonlijke steuncode is fv-888. Deze kan je invullen bij het bestellen.

Hoe het allemaal begon

Vanuit een particulier initiatief is in Haarlem het Koffieschenk Buurtproject ontstaan. De oprichter Edward Molkenboer deed dit in 2015 voor het eerst, samen met zijn zoontje van 4. Door dit te delen op Facebook, bleek dat hier landelijk behoefte aan was. Vanuit die behoefte is ‘Stichting Goed doen voor een ander’ ontstaan, met als doel Koffieschenk Buurtprojecten opzetten door heel Nederland.

Daarnaast had Edward de droom een boek uit te brengen met levenslessen die we van ouderen kunnen leren. Hij verzamelde een groep van enthousiaste schrijvers en fotografen om zich heen, die in gesprek gingen met ouderen door heel Nederland.

Het boek

Ieder hoofdstuk van ‘Wat kan ik van u leren’ is geschreven door een andere schrijver en bevat foto’s van een andere fotograaf. Dit alles op vrijwillige basis. Met het inspirerende boek wordt bewustwording gecreëerd dat onze ouderen niet vergeten mogen worden. Dat hun wijsheden je inzichten kunnen geven voor je eigen leven.

Loempia’s bij de thee

Samen met schrijfster Monique Tekstra-van Lochem bezocht ik de Thaise Pranom van der Vlies. Zij vertelde ons openhartig over haar jeugd in Thailand, haar huwelijk met een Nederlandse man en hoe het is om te leven met één voet in de Thaise cultuur en de andere voet in de Nederlandse cultuur. Haar verhaal, dat we Loempia’s bij de thee noemden, is een van de vijftig verhalen in het boek.

Het goede doel

Met de opbrengsten van het boek zal de stichting ‘Goed doen voor een ander’ Koffieschenk Buurtprojecten door heel Nederland opgezet worden, om eenzaamheid onder ouderen tegen te gaan. Zoals gezegd, hebben alle schrijvers, fotografen en vormgevers geheel vrijwillig aan dit project deelgenomen. Wel krijgen wij per verkocht boek waar de persoonlijke steuncode ingevuld wordt een klein percentage. Mijn persoonlijke steuncode is fv-888.

Het boek is hier te bestellen: https://goeddoenvooreenander.nl/product-categorie/particulier/.

Wil je meer weten? Stuur me een berichtje!

 

 

Theologie en gendergelijkheid off the beaten track

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Agua Blanca. Onvindbaar op de kaart, ingeklemd tussen besneeuwde bergtoppen, op de grens met Peru. Het dorp bestaat uit zo’n 100 families. We schommelen in een klein busje meer dan 10 uur over hobbelige wegen, met scherpe haarspeldbochten langs diepe ravijnen, door rivieren over glibberige keien, over een hoogte van meer dan 4800 meter. Een geweldig mooie rit, maar eerlijk gezegd vraag ik me een klein beetje af waarom Mensen met een Missie zo’n klein afgelegen dorp steunt. Maar eenmaal aangekomen en na een paar gesprekken met de lokale bevolking ben ik overtuigd: de lessen die door Mensen met een Missie en hun partnerorganisatie ISEAT (Instituto Superior Ecuménico Andino de Teología) worden gegeven, zijn een enorme verrijking voor de dorpsbewoners.

Ver van de bewoonde wereld in Agua Blanca.

Lessen in theologie en gendergelijkheid

Na een warm welkom in de Lutherse kerk spreken we met een aantal lokale bewoners. Ik hoor dat de theologen van ISEAT eerst in een naburig dorp werkzaam was en lessen gaf op het gebied van theologie en gendergelijkheid, maar dat de interesse daar was afgenomen. De bewoners van Agua Blanca wilden echter niet dat de lessen stopten en hebben de lokale  leiders gevraagd of de lessen in hun dorp gegeven konden worden. En met groot succes. Een groot aantal dorpsbewoners volgt nu de lessen en passen ze toe in hun dagelijks leven.

Marcelo: “Mijn zoon Herman en zijn vrouw Adela hadden vaak ruzie, soms ook met geweld. Maar als er nu een meningsverschil is, komen we met de familie bij elkaar en spreken we alles uit”.

Herman heeft toerisme gestudeerd en wil hier in Agua Blanca als gids aan het werk gaan om toeristen kennis te laten maken met de lokale Quechua/Aymara-cultuur, de geschiedenis van de Mollo’s (een samenleving nog voor de Inca’s) en de adembenemende omgeving. Zijn vrouw en hij werken nu nauw samen om deze toekomstdroom uit te laten komen. De lessen van ISEAT hebben een positieve invloed op hun relatie”.

Adela: “We werken nu op alle gebieden nauw samen. Herman zorgt ook voor onze baby en helpt mee in het huishouden”.

Herman en Adela, nu gelukkig samen.

 

Emancipatie bij de lokale leiders

Het dorp heeft 14 lokale leiders, die over belangrijke zaken beslissen. Deze ‘dorpsraad’ bestaat uit zeven mannen en zeven vrouwen, die gekozen worden door de dorpsbewoners. Remedios Rosa vertelt dat ze het belangrijk vindt dat zowel mannen en vrouwen meedoen aan de lessen, wat nu ook gebeurt. Ze zet zich er ook voor in dat de lessen van ISEAT niet alleen in de kerk, maar ook op school gegeven gaan worden. De lokale leiders zijn ook de bemiddelaars bij conflicten. Vooral de lessen over gendergelijkheid zijn dus van groot belang in deze machismo-cultuur. In het geval van geweld tegen kinderen kunnen de leiders aangifte doen bij een soort kinderbescherming in een nabijgelegen dorp. In het geval van geweld tegen vrouwen kan er nog nergens in de buurt aangifte gedaan worden, maar ook hier timmeren de lokale leiders aan de weg.

Remedios Rosa: “De lessen over gendergelijkheid zijn van groot belang in deze machismo-cultuur”

Enkele van de lokale leiders.

Met een enorm respect voor deze mensen en de stellige overtuiging dat ISEAT en Mensen met en Missie hier bergen verzetten, vertrekken we weer over de hobbelige wegen richting La Paz.

De lokale bevolking is zeer dankbaar voor de lessen van de theologen en Mensen met een Missie.

Levántate Mujer!

We brengen een bezoek aan Levántate Mujer (‘Sta op, vrouw’), een organisatie die in vijf steden in Bolivia vrouwen steunt. Hier in Sucre lopen drie programma’s, die nauw met elkaar verbonden zijn: integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders, economische rechtvaardigheid en nee tegen huiselijk geweld.

Economische rechtvaardigheid

Op het kantoor van Levántate Mujer worden lessen gegeven in o.a. breien, naaien, weven, en computervaardigheden. Op deze manier bouwen ze een zelfstandig leven op; veel vrouwen in Bolivia mogen van hun man niet studeren of werken.

Vrouwen leren o.a. breien, waardoor ze zelfstandig een inkomen kunnen verdienen.

Maria Luz (28) vertelt ons haar verhaal. Ze werd door haar man lichamelijk en geestelijk mishandeld. Ze mocht van haar man niet werken en ook dwong hij haar haar studie te beëindigen. Vrouwen zijn volgens hem alleen goed voor het huishouden. Hij dronk veel en heeft het ‘machismo’ van huis uit meegekregen. Ook hij werd thuis geslagen.

Op een dag werd het Luz zwart voor de ogen nadat haar man haar weer eens geslagen had. Ze hield het niet meer van de pijn en ging naar de dokter. Maar omdat ze geen zichtbare verwondingen had, stuurde hij haar weer naar huis. “Het is niks”, wimpelde hij het af.

“Het is niks”, zei de dokter.

Ook aangifte bij de politie was geen oplossing. Na zes maanden was haar man weer op vrije voeten en ging het geweld als vanouds door.

Toen haar zoontje 1 jaar oud was, is Luz bij haar man weg gegaan. Ze kende Levántate Mujer al een tijd en besloot daar hulp te zoeken. Ze leerde daar brood en taarten bakken, wat haar redding is geweest. Door het verkopen van brood, kon ze uiteindelijk toch haar studie Economie oppakken, waarin ze nu is afgestudeerd. Het was keihard werken: alleen haar zoon opvoeden, haar eigen zaak runnen en tegelijk studeren. Sinds 2015 is Luz ook werkzaam bij Levántate Mujer, als coördinatrice van het programma ‘Economische rechtvaardigheid’. Haar man valt haar af en toe nog lastig, maar trots vertelt ze dat ze nu eindelijk voor zichzelf durft op te komen.

Integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders

Op een andere locatie in een buitenwijk van Sucre worden moeders gesteund in het onderwijs voor hun kinderen. Er is opvang voor kinderen van 2,5 tot 5 jaar. Schoolgaande jongeren van 6 tot 17 jaar kunnen beurzen krijgen voor o.a. schoolartikelen, voeding, medicijnen en kleding. Doña Lucia vertelt vol trots dat haar dochter door dit project nu op de universiteit zit. Ook brengt Levántate Mujer bezoeken aan huis om te kijken of de opleiding van de kinderen goed verloopt.

Alex (2) komt regelmatig met zijn moeder Francisca bij Levántate Mujer.

Nee tegen huiselijk geweld

Op Internationale Vrouwendag spreken we met een groepje vrouwen, die fungeren als leiders binnen hun gemeenschap. Ze vertellen aan andere families door wat ze leren bij Levántate Mujer en dat ze hier voor hulp terecht kunnen.

Patricia (36) was 18 toen ze zwanger raakte van haar eerste kindje. Haar toenmalige man wilde hier niets van weten en stompte haar in haar buik en kneusde drie van haar ribben. Als weeskind kon Patricia nergens naar toe. Behalve dat hij haar steeds bont en blauw sloeg, vertelde hij haar ook dagelijks hoe lelijk, dom en nutteloos ze was. Het was zo erg dat ze er zelf in ging geloven.

De tranen beginnen te stromen als Patricia vertelt dat haar man één van haar kinderen in een badje onder water dompelde toen het bleef huilen, terwijl zij aan het koken was. Het kindje is de volgende dag overleden.

Patricia: “Mijn man dompelde mijn kindje onder water terwijl ik aan het koken was. De volgende dag is hij overleden”.

Inmiddels is Patricia al een tijdje bij Levántate Mujer aangesloten. Zij en haar dochter, die door alles wat ze heeft meegemaakt haar polsen heeft doorgesneden, worden begeleid door een psycholoog. Alle vijf haar kinderen vallen onder het ontwikkelingsprogramma voor kinderen en doen een goede opleiding. Patricia zelf, die vroeger niet eens kon lezen en schrijven, heeft nu ook een opleiding afgerond. Het belangrijkste dat ze geleerd heeft? Om van zichzelf te houden, voor zichzelf op te komen en ‘superarse’, zichzelf overwinnen.

Patricia: “Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben niet nutteloos!”

Patricia (rechts) protesteert op Internationale Vrouwendag tegen huiselijk geweld.

 

 

Tekove Katu

     1976

De Italiaanse ‘padre’ Dino Tarcisio is 42 wanneer hij als missionaris naar Bolivia reist. Hij is onder de indruk van de inheemse bevolkingsgroepen die hij ontmoet.

Padre Dino Tarcisio

     1980

‘Padre’ begint in het dorpje Gutierrez de school Tekove Katu, wat ‘het eeuwige leven’ betekent, voor Boliviaanse jongeren van allerlei verschillende afkomsten. De nadruk ligt op het behoud van de traditionele culturen.

Samen leren en samen leven op Tekove Katu

     2017

In het internaat Tekove Kutu wonen en studeren 115 jongeren tussen 15 en 25 jaar. Ze volgen een tweejarige beroepsopleiding in o.a. verpleging, milieu & duurzaamheid en voedingskunde, die volledig gefinancierd wordt. In dit ‘mini-Bolivia’ van de inmiddels 82-jarige Padre, waar alle culturen vreedzaam naast elkaar leven, wordt de onwetendheid op alle fronten aangepakt.

Het grootste kwaad dat we willen bestrijden is de onwetendheid

Eens per maand krijgen de jongeren ook workshops met de thema’s ‘geweld tegen vrouwen’ en ‘feministische theologie’. Deze lessen worden gegeven door een netwerk van theologen en worden gefinancierd door Mensen met een Missie. Ze leren hier hoe mannen en vrouwen met respect en zonder geweld met elkaar om kunnen gaan – vaak het tegenovergestelde van de thuissituatie.

José (19): “Ik leer hier dat ik niet zo’n man als mijn vader hoef te worden”

Les in ‘mannelijkheden’

 

Together we can

De Spaanse lessen gaan muy bien, de reis is betaald en ik begin steeds meer ideeën te krijgen over wat ik straks in Bolivia allemaal op de gevoelige plaat wil vastleggen en hoe ik dat dan wil gaan vormgeven als ik weer terug ben in Nederland. Familie, vrienden, bekenden en zelfs totaal onbekenden hebben gul gedoneerd. Mijn doel is om voor mijn vertrek 1000€ op te halen voor de organisaties in Bolivia, die strijden voor meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Op dit moment ben ik nog 393€ van dat doel verwijderd.

De laatste weken hebben in casa Vonk dus vooral in het teken gestaan van het verzinnen van ludieke acties om zowel donaties op te halen als meer aandacht te krijgen voor de problematiek in Bolivia. Op 1 januari ben ik samen met m’n grote meid Makeda in bikini in de sloot gesprongen bij 0°C. De hele maand januari loopt nog de foto-actie, waarvan de winst naar Bolivia gaat en nu is Makeda mutsen aan het haken voor het goede doel. Er liggen vijf vers gehaakte mutsen klaar voor degenen die als eerste besteld hebben en er wordt hard gewerkt aan de volgende partij.  Zodra deze afgerond zijn kunnen er weer nieuwe mutsen besteld worden. De prijs is 5€ per stuk, wat overgemaakt kan worden op mijn crowdfundpagina bij Mensen met een Missie, waardoor het rechtstreeks naar Bolivia gaat.

Al vanaf het moment dat ik te horen heb gekregen dat ik mee kan naar Bolivia, word ik van alle kanten door iedereen gesupport. Mijn lieve familie heeft meteen de eerste donaties gegeven en ik krijg van iedereen superlieve reacties. Mijn zus is al in mijn rugzak gekropen en wil er niet meer uit komen. Vrienden uit alle hoeken en gaten van de wereld helpen mee, van het Caribisch gebied tot Australië, Zwitserland en Scandinavië. De kerstman heeft me een opname-apparaatje gegeven om gesprekken in Bolivia op te nemen, het boek van Don Quijote om m’n Spaans te oefenen en een Boliviaans vrouwtje, dat tegelijkertijd een belletje is waarmee Makeda me tijdens mijn afwezigheid kan laten weten dat ze aan me denkt. Sinterklaas was zo slim om te bedenken dat een extra grote externe harde schijf wel handig zou zijn op zo’n reis. Flyers worden voor me uitgedeeld. Mensen die ik niet ken, maar van mijn avontuur hebben gehoord via mijn ouders of mijn zus (die in de rugzak) doneren gul. Uit Bonaire is een tweede camera aan komen vliegen!! Een medefotografe, die ik sinds een paar maanden ken en luistert naar de mooie naam Froukje, heeft zich spontaan bij mijn foto-actie aangesloten en probeert ook geld in te zamelen voor Bolivia vanuit de andere kant van Nederland!! Speciaal bedrukte T-shirts worden voor me gemaakt! Makeda valt ‘s avonds met haaknaald en wol in slaap en de halve mutsen gaan mee naar school, waar in de pauze verder gehaakt kan worden. Ongelofelijk! Niet alleen het vooruitzicht op de reis, maar vooral alle support en lieve reacties maken dat 2017 alvast niet meer stuk kan! Iedereen O N T Z E T T E N D bedankt!

Om met moeder Teresa te spreken: “I can do things you cannot; you can do things I cannot. Together we can do great things.”

Missie: Bolivia

Fraukje Vonk fotografie

Mensen met een Missie is een organisatie voor internationale samenwerking, die zich inzet voor vrede en gerechtigheid in verschillende delen van de wereld. Ze hebben een kleinschalige en lokale aanpak, omdat ze geloven dat echte veranderingen altijd van onderop beginnen en daar ben ik het mee eens.

Met hun project “100 reporters” neemt Mensen met een Missie in drie jaar tijd 100 mensen mee op reis, om naar de lokale bevolking te luisteren en om deze verhalen te verspreiden, iedere reporter op zijn eigen manier en met zijn eigen talent.

Een paar maanden geleden heb ik me aangemeld voor een reis naar Bolivia, waar geweld tegen vrouwen en genderongelijkheid een van de grootste problemen van het land is. Ik denk dat ik door mijn manier van fotograferen en het verspreiden van mijn verhaal een steentje kan bijdragen aan meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen, door te doen wat ik het liefste doe (het onbekende bezoeken en het fotograferen van ‘het echte leven’). Met een klein clubje bezoeken de reporters verschillende gemeenschappen in de buurt van La Paz, Gutierrez, Sucre en La Paz. En vandaag heb ik te horen gekregen dat ik begin maart mee mag naar Bolivia!

Binnenkort zal er een crowdfunding pagina komen waar ik een bedrag van minimaal 1000€ wil inzamelen, dat volledig naar dit project gaat. Elke bijdrage hiervoor ook van harte welkom!

Ik zal jullie de komende tijd in een blog op de hoogte houden van dit avontuur.

Van jullie vreselijk enthousiaste reporter… ¡Hasta pronto!