Blog

Leidse Ondernemer in Beeld – Mari Bouwmans van Move it UP!

Mari Bouwmans Leidse Ondernemer in Beeld Move it Up Fraukje Vonk Photography

Mari Bouwmans studeerde af als dansdocent. Inmiddels kijkt ze naar het totale creatieve proces en spreekt ze 21e-eeuwse vaardigheden als samenwerking, oplossingsgerichtheid, reflectie, communicatie en zelfstandigheid aan tijdens creatieve opdrachten. Zo helpt ze mensen – persoonlijk én zakelijk – verder en bouwt ze aan het zelfvertrouwen van kinderen, volwassenen en teams.

Iedere week zetten we een Leidse ondernemer in de spotlights. Deze week: Mari Bouwmans, eigenaar van Move it UPTekst: Vonk Tekst & Design – Foto: Fraukje Vonk Photography

Een voorstelling over de flow van het leven

In 2009 studeerde Mari af als dansdocent aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Mari: ‘Heel bewust heb ik gekozen voor de docentenopleiding. Zelf uitvoeringen doen op het podium, dat vond ik niet zo interessant. Ik wilde juist mensen aan het dansen krijgen, daar kon ik heel veel in kwijt. Ik heb dat een aantal jaar gedaan, met muziek en toneel erbij, en later ook musicals en muziektheater. Ik ging er qua werkwijze steeds meer naartoe om samen met de cursisten te bepalen wat we gingen doen. Ik stelde ze vragen als: Wat vinden jullie interessant? Wat houdt jullie bezig? Zullen we daar een voorstelling over maken? Zo is het een beetje begonnen. De eerste voorstelling die op die manier ontstond, heette Life Flow. Het ging over allerlei dingen die je tegenkomt in de flow van het leven, je uitdagingen, je beperkingen, je belemmeringen en je angsten. Het werd een prachtige voorstelling. Achteraf kreeg ik van mijn cursisten een boekje – ik heb het nog steeds – waarin stond wat het stuk met ze had gedaan. De tranen stonden in mijn ogen.’

Creativiteitsbevordering als vak

Terwijl Mari aan het vertellen is, grijpt het haar opnieuw aan. ‘Ik realiseerde me wat het teweeg had gebracht bij mijn cursisten. Zo is bij mij het balletje gaan rollen. Blijkbaar gaat het niet alleen maar om het dansen of om het kunstvak, het gaat erom dat je er iets van jezelf in kunt leggen. Zo is mijn interesse in creativiteitsbevordering ontstaan en uiteindelijk heb ik daar mijn vak van gemaakt. Ik ben voor een aantal Centra voor de Kunsten gaan werken, bij de Educatieafdeling. Ik hielp scholen om hun creatieve visie en cultuureducatie vorm te geven. De bedoeling is om dat zoveel mogelijk te verankeren in het onderwijs, dat het echt een essentieel onderdeel wordt van wat kinderen leren op school.’

Creativiteit voor iedereen

‘Ik vond dansen altijd al belangrijk. Pas later ben ik heel bewust gaan kijken naar wat het nou is in dat dansen, of in het tekenen of in het fotograferen, wat zo belangrijk is. Waar het uiteindelijk om gaat is het creatieve proces. Daar staan heel veel mensen niet bij stil. Creativiteit? Dat is voor kunstenaars. Maar dat is niet zo. We zijn allemaal creatief, elke dag. Je komt thuis en het vlees blijkt bedorven of de kachel doet het niet. Zonder erbij stil te staan verzin je een oplossing. Ook dat is een vorm van creativiteit. Onze kinderen worden tegenwoordig zo beschermd, die krijgen haast niet de kans om zelf dingen te verzinnen. Ze spelen bijvoorbeeld kant-en-klare spelletjes op hun tablet of PC, en die hoor je op een bepaalde manier te spelen anders werkt het niet. Toen wij jong waren, zeiden onze ouders: ‘Hé, de zon schijnt, hup, lekker naar buiten!’ Ik bouwde van alles met een paar stenen en heb talloze vuurtjes gestookt in de achtertuin. Tegenwoordig gebeurt dat bijna niet meer en zijn we vergeten dat spel ook onderdeel is van het leren omgaan met het leven.’

Mensen een stapje verder brengen

‘Mijn bedrijf heet Move It UP!. Ik wil mensen een stapje verder brengen, een stapje hoger, beter, hoe klein ook. Ik begon met dans, dat heeft zich doorontwikkeld en ben ik meer naar het totale creatieve proces gaan kijken. Ik ben altijd freelancer geweest, dus ik kan steeds weer onderzoeken wat ik interessant vind, wat me boeit en waar ik heen wil. Mijn onderneming is altijd meeveranderd met mijn passies en interesses. Zo heb ik een jaar of vijf geleden voor een BSO een programma ontwikkeld om de begeleiders, de ‘juffies’, te trainen hoe ze het creatief proces bij kinderen kunnen stimuleren. Het is gewoon te duur om iedere keer een dansdocent of een tekendocent in te huren, en nu kunnen ze het zelf. Een half jaar later kreeg ik heel veel blije berichtjes van die juffies. Eén had bijvoorbeeld een briefje gekregen van een moeder, die schreef: ‘Dank je wel, mijn dochter heeft net gevraagd of ze naar de BSO mocht in plaats van naar opa en oma, want ze vindt het zo leuk bij jullie.’ Dan denk je: yes! Dat is heel cool. Die kinderen gaan nu niet alleen met nog meer plezier naar de BSO, maar ze worden ook beter voorbereid op hun toekomst. Inmiddels heb ik aan zo’n tien BSO’s training gegeven, soms in combinatie met een kinderdagverblijf. Uiteindelijk is het de bedoeling dat ik op een gegeven moment niet meer nodig ben en dat de begeleiders van de kinderen het zelf kunnen.’

Mari Bouwmans Leidse Ondernemer in Beeld Move it Up Fraukje Vonk Photography

Tijden veranderen

‘Onderwijs, dat hoort op school thuis, denken veel ouders. Maar dat zal over 10 jaar anders zijn. We moeten steeds meer zelf gaan ontdekken. Ook dat is trouwens creativiteit: mee blijven bewegen met de tijd. En mensen en bedrijven die blijven hangen, die zeggen: ‘dit is ons ons kunstje en dat doen we heel goed’, die redden het niet. Kijk bijvoorbeeld maar naar de Free Record Shop; ooit een heel groot bedrijf en de bekendste platenzaak van Nederland, maar de creativiteit om het product door te ontwikkelen ontbrak. Als mens, als onderneming, als samenleving heb je creativiteit gewoon nodig. En creativiteit hebben we allemaal – in welke vorm en mate dan ook – als kind meegekregen. Het is niet iets wat je moet leren, het is iets dat je moet zien te behouden.’

Mensen weer in beweging brengen

‘Ik ben begonnen als docent, en dat is de kern gebleven, ook in wat ik nu doe. Ik vind het onwijs interessant om nieuwe dingen te onderzoeken en uit te pluizen, maar dan wil ik het ook overdragen. In dans, in creativiteit, in coaching. Eén bedrijf bijvoorbeeld, dat ik heb gecoacht, liep vast bij het bepalen van hun strategie en missie. Ik liet ze een spel ontwerpen, deelde allemaal taken uit: jij gaat een bord maken, jij gaat de vragen maken, jij gaat de stukjes maken, jij gaat de regels maken. Dat gingen ze allemaal heel braaf doen. Niemand die op het idee kwam om eerst met elkaar afspraken te maken over wat voor spel er precies gemaakt zou worden, waar het om moest gaan en hoe het spel gewonnen kon worden. Zo bedacht de één een spelregel die helemaal niet paste bij het bord dat de ander aan het maken was. Daarmee houd je een spiegel voor, laat je zien dat ze samen heel veel kunnen maar dat ze dan wel eerst moeten communiceren. Zo breng je alles weer in beweging.’

Online training

‘Op dit moment ben ik bezig met een volgende stap: ik ben een online training voor ouders, grootouders, gastouders en andere begeleiders aan het ontwikkelen. Daarin wil ik ze laten ontdekken dat creativiteit één van de belangrijkste denk- en doe-vaardigheden van de 21e eeuw is. Alle routineklussen worden geautomatiseerd en handarbeid verdwijnt op den duur, tenzij het gaat over echte ambachten zoals bijvoorbeeld kunstenaars, timmermannen, metaalbewerkers. Wat overblijft is de kenniseconomie. Dat gaat om concepten bedenken, innoveren en daar moet je creativiteit instoppen. En juist dat leer je niet meer op school. Feiten leren en kennis vergaren, dat doe je op school. Maar juist het toepassen van die kennis, dat vergt creativiteit. Het is mijn missie om te zorgen dat zowel ouders als kinderen die vaardigheden wel meekrijgen en dat is wat ik met die online training wil gaan doen. Ouders moeten dus zelf ook creatiever gaan worden en creatieve dingen gaan uitproberen. Je moet wel het goede voorbeeld geven. Het vraagt om een hele andere manier van leven. Daarnaast wil ik ze laten zien hoe een creatief proces in elkaar zit, wat je nodig hebt om het goed in te zetten, waar je tegenaan kan lopen en hoe je het begeleidt.’

Leuke tegoedbon als vergoeding

‘Waar ik weleens moedeloos van word is het kortetermijndenken. Er zijn heel veel doelen die nú gehaald moeten worden. Daardoor dreigen mensen de langetermijnopbrengst uit het oog te verliezen. De creativiteitstraining die ik nu op scholen en BSO’s geef, is best een fikse investering. Maar het is een heel intensief programma van zes maanden, en het levert zoveel rust, plezier en kwaliteit op. Voor de begeleiders én voor de kinderen. Maar die waarde wordt door degene met de portemonnee vaak niet gezien. Als je een creatief beroep hebt, heb je sowieso vaak te maken met onderwaardering, zeker qua beloning. Er belt bijvoorbeeld iemand die een trainer nodig heeft en die biedt dan een leuke tegoedbon als vergoeding. Ik heb mezelf gedwongen dat soort klussen niet meer aan te nemen. Ik ben met iets heel cools bezig, vind het geweldig om te doen en de reacties die ik krijg zijn echt supergaaf. Daar staat een bepaalde waarde tegenover. Zeker sinds ik mijn dochter Juno heb, is het makkelijker keuzes te maken in wat ik wel en wat ik niet accepteer.’

‘We hoeven helemaal niks meer te doen!’

‘Gelukkig zijn er vaker momenten waar ik heel blij van word. Toen ik de eerste BSO die ik had begeleid, e-mailde om te vragen of ze nog ergens tegenaan waren gelopen, kreeg ik als antwoord ‘We hoeven helemaal niks meer te doen!’ Ze komen elke maandag met hun groepjes bij elkaar en dan vragen we ze ‘wat zullen we deze week gaan doen?’ Dan komen de kinderen zelf met ideeën wat ze willen gaan maken en wat ze daarvoor nodig hebben. Die kinderen hebben dus geleerd dat ze zelf hun omgeving kunnen creëren, zelf een aandeel hebben in het organiseren van dingen, om die dingen te doen die ze echt leuk vinden. En dáár doe ik het voor! Mijn wens is dat elk kind de ruimte krijgt om zelf dingen te maken. Geen prefab, geen voorgekauwde spelletjes, maar zelf maken. En om dat te kunnen bereiken is het heel belangrijk dat ook alle ouders, alle docenten, alle oppassen, alle opa’s en oma’s begrijpen hoe dat werkt. Daar valt nog even wat werk te verrichten.’ Mari lacht: ‘Je moet grote doelen stellen in het leven, heb ik geleerd.’

Wil je meer weten over Move it UP! en Mari? Kijk dan even op http://www.moveitup.nl  of mail naar info@moveitup.nl.

De serie “Leidse Ondernemers in Beeld” is een initiatief van Vonk Tekst & Design en Fraukje Vonk Photography. Wil jij jouw verhaal ook in beeld gebracht? Voor 225 euro* word je geportretteerd, in beeld en tekst. En daar hoef je natuurlijk geen Leienaar voor te zijn!

* Prijzen zijn exclusief 21% BTW en reiskosten buiten Leiden.

Eerder spraken wij met ondernemers Sandra Oexman (Kwispelcollege), Lieke Bodde (Results! Personal Training), Tommy Hopstaken en Jochem Haverhoek (Escaperoom Leiden), Jan Stroomer (The Stream), Hans Lardee  (Meneer Jansen), Benjamin Wegman & Frans Meij (Brouwerij Pronck), Sanne van de Berg (Dogwork), Kasper Richmond & Robbert Zuijderwijk (Easyfiets), Ramon Caljouw (Verpot), Yvette Kortekaas (Willem&Drees), Berdi Schouten & Nienke Middelweerd (Kleedvermaak), Tenny Jonkers-Weijnen (Tender Nabestaandenzorg & Tender Seniorenondersteuning) en Pepijn Smit (PS Theater).

Leidse Ondernemers in Beeld Fraukje Vonk Photography

Leidse Ondernemer in Beeld – Pepijn Smit van PS Theater

Pepijn Smit PS Theater Leiden Fraukje Vonk Photography Leidse Ondernemers in Beeld

Pepijn Smit is artistiek leider van PS|theater. We spreken hem in het mooie pand van PS|theater in de Raamsteeg over hoe zijn liefde voor theater is ontstaan, waarom hij tijdelijk Leiden de rug toekeerde en hoe hij nu met zijn stadsgezelschap de verhalen van echte Leidenaren vertelt.

Dertien weken lang zetten we een Leidse ondernemer in de spotlights. Deze week: Pepijn Smit, artistiek leider van PS|theaterTekst: Vonk Tekst & Design – Foto: Fraukje Vonk Photography

Heel vertrouwd, maar ook wel heel saai

Pepijn werd geboren in Zoeterwoude, maar vaker kon je hem vinden in Leiden, bij het familiebedrijf Smit. In de winkel aan de Lange Mare, waar zijn grootouders en ouders tapijten, gordijnen en zonweringen verkochten, groeide hij grotendeels op. Pepijn: ‘Op zaterdagmiddag verschenen de leverworst en de blokjes kaas op tafel. Het was allemaal heel vertrouwd. Maar toen ik naar de middelbare school ging, begon ik het eigenlijk ook gewoon heel saai te vinden in Leiden. Ik was gek op theater, en toen ik op mijn 16e de kans kreeg in Amsterdam mijn opleiding af te ronden op een school waar ik de havo kon combineren met een theaterklas, greep ik die kans natuurlijk met beide handen aan.’

Ellebogenwerk

Via wat omzwervingen kwam Pepijn op de Theaterschool aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten terecht, waar hij de opleiding tot Theaterdocent volgde. ‘Behalve dat ik daar veel over het theatervak leerde, leerde ik ook dat theater een heel verbindende kracht kan hebben, zowel bij de mensen die meedoen als bij het publiek. Als je het goed doet, kun je met theater voor even een soort stolp zetten over een plek waar je iets bijzonders deelt met elkaar. Dat kan in de schouwburg zijn, dat kan buiten zijn, of in een loods. Met dat gevoel – hoe vaag het toen nog was – wilde ik heel graag ook na mijn opleiding iets doen. Ik rondde mijn studie af en begon met werken, ik maakte voorstellingen, gaf les. Maar ik merkte ook dat je in Amsterdam behoorlijk je ellebogen moest gebruiken om in de culturele sector aan werk te komen. In Leiden was op dat moment een nieuw College samengesteld, dat meer belang hechtte aan cultuur. Er werd een cultuurmakelaar aangesteld, die zich er hard voor maakte dat jonge theatermakers zich aan de stad verbonden. Zo kwam zij ook bij mij terecht, of ik geen zin had om weer naar Leiden te komen. Ik herinnerde me het vooral als die saaie stad, dus het was niet meteen een volmondig ja. Maar ik realiseerde me ook dat het me de kans zou geven om datgene wat ik zo graag wilde op te gaan zetten in een omgeving die ik kende.’

Aan de hand van verhalen de stad rond

Zo verhuisde Pepijn in 2010 terug naar Leiden en begon hij met PS|theater. ‘Die naam had ik al verzonnen tijdens mijn opleiding, toen we voor een voorstelling een website moesten bouwen. Ik kon niet direct iets verzinnen, en besloot gewoon mijn initialen te gebruiken en daar ‘theater’ achter te zetten. Die naam bleef ik gebruiken en ik vroeg een team van theatermakers om met mij iets nieuws te beginnen. Omdat ik het wel belangrijk vond de stad opnieuw te leren kennen, hebben we ons eerste project daarop gericht. We noemden het ‘WVTTK’ – voor de niet-vergaderaars onder ons: dat staat voor Wat Verder Ter Tafel Komt. We hadden ergens een bakfiets op de kop getikt en een meubelmaker heeft daar voor ons een mooi blad overheen gemaakt, als een tafel. Daarmee stonden we ’s ochtends op het Stationsplein, en nodigden we mensen uit aan onze tafel voor een kop koffie met een koekje. We vroegen hen naar de meest unieke plek in de stad en hun verhaal bij die plek. Vervolgens gingen we dan met onze bakfiets naar die plek, en stelden daar mensen weer dezelfde vraag. Zo lieten we ons letterlijk de stad rondleiden. We ontmoetten heel veel mensen, kwamen op bijzondere plekken en hoorden prachtige verhalen. Die verhalen inspireerden ons heel erg en we dachten: als dit is wat er in de stad leeft, moeten we een vorm vinden om die verhalen met theater door te kunnen vertellen. Hiernaar zijn mensen nieuwsgierig, en niet alleen naar het repertoire theater dat je ook in de schouwburg kunt zien.’

Mijn hoop is dat mensen nieuwsgieriger worden naar elkaar

‘Die verhalen hebben we als uitgangspunt genomen om voorstellingen te gaan maken, en we hebben besloten die voorstellingen dan ook te spelen op bijzondere plekken in de stad. Dat idee zijn we verder uit gaan bouwen; vanuit de binnenstad zijn we ook naar buitenwijken gegaan, waar ook verhalen leven van mensen uit verschillende culturen en met verschillende achtergronden. Inmiddels tuigen we per jaar een project in een wijk op, maken we jaarlijks een grootschalige locatieproductie, organiseren we stadsdebatten, hebben we een jongerengezelschap, hebben we de parkeergarage aan de Lammermarkt geopend, en zijn we echt het stadsgezelschap van Leiden geworden. De stad Leiden is ons onderzoeksgebied, werkterrein, podium en onze partner. De verhalen zijn natuurlijk universeel, die spreken ook mensen uit een andere stad aan. Het gaat over hoe mensen samenleven, hoe ze wíllen samenleven, hoe ze zich verhouden tot elkaar. Mijn hoop, mijn grote drijfveer is dat mensen nieuwsgieriger worden naar elkaar, meer begrip krijgen voor elkaar. Vrij idealistisch. Maar daar doe ik het voor.’

Pepijn Smit PS Theater Leiden Fraukje Vonk Photography Leidse Ondernemers in Beeld

De schmink prikte zo in mijn ogen

Het moment dat theater een rol ging innemen in het leven van Pepijn weet hij zich nog heel goed te herinneren: ‘In mijn basisschooltijd zat ik bij de scouting. De scoutinggroep bestond 50 jaar en we organiseerden een musical in de botenloods. Ik mocht meespelen in de musical, en na afloop kon ik alleen nog maar huilen. Het had op één of andere manier zo’n indruk op me gemaakt. Ik begreep zelf eigenlijk helemaal niet wat er met me gebeurde, en toen mijn moeder vroeg waarom ik zo moest huilen, gebruikte ik maar het smoesje dat de schmink zo prikte in mijn ogen. Dat moment weet ik nog zo goed, er gebeurde iets met me door dat spelen, dat er mensen naar keken, dat je daarmee iets kan vertellen. Toen is er bij mij iets opengegaan dat nooit meer is dichtgegaan.’

Theatertje spelen, maar wel heel serieus

‘Op de middelbare school hadden we een schooltheatergroep met een regisseuse die wij een beetje ouderwets vonden. Wij – 16 pubers – bedachten toen dat we het zelf beter konden. Dat ging wonderwel heel gedisciplineerd. Zes jaar lang kwamen we elke zondag bij elkaar in het toenmalige LAKtheater. We mochten daar repeteren en zij waren zo gek om ons één keer per jaar te programmeren. Met die hele hechte vriendengroep maakten we voorstellingen over thema’s die ons bezighielden. Dat waren natuurlijk puberthema’s, maar we hebben bijvoorbeeld ook eens een Charles Dickens-verhaal bewerkt. We stelden iemand verantwoordelijk voor de kostuums, iemand voor het decor, een ander voor de financiën. Zo waren we theatertje aan het spelen, maar we namen het wel heel serieus. Ik kon daar gigantisch mijn ei in kwijt, juist omdat we het allemaal zelf deden. Dat is ook waarom we met het jongerengezelschap PS|jong zijn gestart. Zij leren niet alleen over acteren, maar ook over het schrijven van teksten, het ontwerpen van licht en decor, het verzorgen van publiciteit en het verzamelen van verhalen in de stad ter voorbereiding op de voorstellingen. Dat soort leer je niet per se op de theaterschool.’

Overmand door trots

‘Ik kan inmiddels wel wat beter omgaan met het prikken van de schmink in mijn ogen. Maar het idee dat ‘hét’ er ineens is, dat iets waar je weken keihard voor werkt en waarvan je drie dagen van tevoren nog denkt ‘dit gaat ‘m niet worden’, er toch ineens staat, dat is iets waanzinnigs. Toen, bij de scouting, ging het heel erg over mij, gelukkig gaat het nu vaak over de ander. Maar met een première of een laatste voorstelling kan ik het moeilijk droog houden. Dan ben ik zo overmand door trots op hoe we dat als team voor elkaar hebben gekregen.’

Misschien is Leiden toch niet zo saai

‘Ik denk dat de stad echt wel veranderd is, maar natuurlijk ben ik ook zelf heel erg veranderd. Ik was een echte dromer als puber, die soms hele parallelwerelden creëerde. Ik sta nu iets meer met beide benen op de grond en daar past Leiden heel erg goed bij. Toen ik net weer terug was in Leiden en we met die bakfiets rondreden, kon ik echt van m’n fiets vallen van de mooie plekken die we ontdekten. Dat zag ik helemaal niet, als puber. Toen zag ik alleen dat je op het Waterlooplein coole Dr. Martens kon kopen. Nu zie ik die mooie stad Leiden die zoveel ontwikkelingen doormaakt, die stad waar parels van verhalen erop wachten om verteld te worden.’

Wil je meer weten over het PS|Theater? Kijk dan even op www.pstheater.nl. Natuurlijk kun je ook gewoon een voorstelling bezoeken! Op 8 april, 6 mei, 3 juni, 7 oktober en 4 november spelen de makers van PS|theater de voorstelling ‘Vergeet-me-niet #2’, waarmee ze verhalen van doodgewone Leidenaren redden van de vergetelheid. Voor meer informatie: www.pstheater.nl/agenda/vergeet-me-niet.

De serie “Leidse Ondernemers in Beeld” is een initiatief van Vonk Tekst & Design en Fraukje Vonk Photography. Wil jij jouw verhaal ook in beeld gebracht? In de maanden januari, februari en maart hebben we hiervoor een speciale prijs. Voor 150 euro* word je geportretteerd, in beeld en tekst. Vanaf april geldt weer de normale prijs van 225 euro*. En daar hoef je natuurlijk geen Leienaar voor te zijn!

* Prijzen zijn exclusief 21% BTW en reiskosten buiten Leiden.

Eerder spraken wij met ondernemers Sandra Oexman (Kwispelcollege), Lieke Bodde (Results! Personal Training), Tommy Hopstaken en Jochem Haverhoek (Escaperoom Leiden), Jan Stroomer (The Stream), Hans Lardee  (Meneer Jansen), Benjamin Wegman & Frans Meij (Brouwerij Pronck), Sanne van de Berg (Dogwork), Kasper Richmond & Robbert Zuijderwijk (Easyfiets), Ramon Caljouw (Verpot), Yvette Kortekaas (Willem&Drees), Berdi Schouten & Nienke Middelweerd (Kleedvermaak) en Tenny Jonkers-Weijnen (Tender Nabestaandenzorg & Tender Seniorenondersteuning).

Leidse Ondernemers in Beeld Fraukje Vonk Photography

Leidse Ondernemer in Beeld – Tenny Jonkers-Weijnen

Tenny Fraukje Vonk Leidse Ondernemers in Beeld

Tenny Jonkers-Weijnen begon haar loopbaan in het toerisme. Nadat ze moeder was geworden, maakte ze de switch naar een ondersteunende kantoorbaan. De crisis gooide roet in het eten, en het was tijd voor andere keuzes. Haar liefde voor het organiseren en ontzorgen deed haar kiezen voor werk in de nabestaandenzorg en seniorenondersteuning. Toen ze dit onlangs kon uitbreiden met een rol als reisbegeleider bij Plus Reizen, was de cirkel weer rond. Tenny kijkt terug op de bijzondere loop van haar carrière.

Dertien weken lang zetten we een Leidse ondernemer in de spotlights. Deze week: Tenny Jonkers-Weijnen, eigenaar van Tender Nabestaandenzorg en Tender Seniorenondersteuning en Reisconsulent. Tekst: Vonk Tekst & Design – Foto: Fraukje Vonk Photography

Thuis in de reiswereld

Na het afronden van haar HBO-opleiding Toerisme was de reiswereld tien jaar lang Tenny’s thuis. Ze ontwikkelde zich tot manager touroperating bij de Boer en Wendel, een grote aanbieder van reizen naar het Verre Oosten. Tenny: ‘Dat was echt een geweldige baan. Heel afwisselend, en ik mocht regelmatig onze bestemmingen bezoeken om te beoordelen of ze geschikt zouden zijn voor ons publiek. Maar toen mijn man Henri manager werd bij de ANWB in Innsbruck, zegde ik mijn baan op en ben ik meegegaan naar Oostenrijk. Twee winters gaf ik skiles in Fulpmes, daarna was het tijd voor serieuzer zaken. In februari 1994 beviel ik in Fulpmes van mijn dochter Annèl.’

Ga je nog iets nuttigs doen in deze wereld?

‘Eenmaal weer terug in Nederland zat ik helemaal in mijn babybubbel. Tot een van mijn drie broers me gekscherend vroeg of ik nog eens iets nuttigs ging doen in deze wereld. Eigenlijk was dat een verkapte uitnodiging om bij zijn architectenbureau te komen werken als administratieve kracht en manusje van alles. Uiteindelijk heb ik daar 17 jaar gewerkt en het bedrijf helpen groeien van ‘niets’ naar een bedrijf van 50 man. Maar de economische crisis gooide roet in het eten; met de bouwwereld stortte ook de architectenbranche volkomen in. Er moesten mensen ontslagen worden, en ik kon niet meer bijdragen zoals ik dat graag wilde. In goed overleg hebben we toen mijn baan daar stopgezet.’

Het ondersteunen van nabestaanden, dát past bij mij!

‘Niet lang daarvoor was mijn vader overleden en de hele uitvaart hebben mijn broers en ik gezamenlijk geregeld; alle vier hadden we wel iets specifieks dat we wilden doen en met elkaar hadden we er zoiets moois van gemaakt, dat voelde heel goed. Langzaamaan begon de gedachte zich te vormen dat ik misschien een stap die kant op wilde maken; het leek me heel zinvol werk. Ik ben naar een open dag voor uitvaartondernemers gegaan, maar het feit dat je dan zeven dagen in de week, 24 uur per dag beschikbaar zou moeten zijn, schrok me af. Wel zag ik daar een folder over nabestaandenbegeleiding, en dat sprak me wèl direct aan. Dan ben je toch met het ondersteunen van nabestaanden bezig, zowel in emotionele als in praktische zin, maar niet 24/7. Ik voelde: dát past bij mij! Ik ben meteen met een opleiding begonnen en heb al tijdens mijn opleiding mijn bedrijf opgezet. In 2011 ben ik officieel van start gegaan met Tender Nabestaandenzorg.’

Tenny Fraukje Vonk Leidse Ondernemers in Beeld

De ondersteuning houdt niet altijd op na de uitvaart

‘Al snel bleek dat de ondersteuning niet altijd stopt direct na de uitvaart. Soms was bijvoorbeeld de overleden partner degene die de administratie deed, en wist de nabestaande daar geen raad mee. Zo had ik ineens een aantal klanten die ik regelmatig hielp met administratieve zaken, zoals betalingen, belastingaangiften en verzekeringen. Maar om alsmaar facturen onder de noemer ‘nabestaandenzorg’ te blijven sturen. Het houdt ergens op. Zo kwam Tender Seniorenondersteuning tot stand, een perfecte aanvulling. Niet alleen kan ik zo nabestaanden gedurende langere tijd blijven ondersteunen, ik merk ook dat de senioren zelf het als een geruststelling voelen. De wetenschap dat als je komt te overlijden je partner ondersteuning krijgt, dat geeft rust.’

Nieuwe vloerbedekking uitzoeken

‘De seniorenondersteuning bracht steeds meer werk met zich mee. Ik heb op een seniorenbeurs gestaan en merkte dat mijn dienst veel mensen aansprak. Van het één rolde ik in het ander; in een verzorgingstehuis ontmoette ik een echtpaar waarvan de vrouw me vroeg of ik elke twee weken met haar man zou willen gaan wandelen, zodat zij eens naar de vergaderingen van haar vrijwilligerswerk kon gaan. Dat ben ik ‘gezelschap op maat’ gaan noemen. Behalve bijvoorbeeld die wandelingen, ga ik met mensen mee op visite, naar de arts, ik help ze bij het maken van een fotoboek of ik luister gewoon naar hun verhalen. Zo kan de partner of mantelzorger even op adem komen. Verder weet ik ook goed de weg in de papierwinkel die voor veel ouderen een wirwar is. En laatst was ik bijvoorbeeld bij een mevrouw in Leiderdorp, ze was de woonkamer aan het opknappen en vroeg me of ik meewilde nieuwe vloerbedekking uit te zoeken. Hoe leuk is dat?! Mijn dagen zijn dus heel divers. Het helpen, ontzorgen, organiseren, dat zijn de dingen die helemaal bij mij passen.’

Het oude vuurtje ging weer branden

‘En daar is onlangs nog iets moois bijgekomen: ik ben weer actief als reisbegeleider en ondersteun in de verkoop van reizen. Twee keer ben ik met mijn moeder mee geweest op een cruise van Plus Reizen. Dat was echt fantastisch georganiseerd! Daardoor ging het oude vuurtje weer branden, en ik dacht: dat kan ik ook. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gewoon een brief gestuurd Naar Plus Reizen om mijn hulp aan te bieden. Ze waren heel enthousiast en ik werd direct gevraagd of ik voor hen op de 50+ beurs wilde staan. Nou, ik was zo’n beetje de beste reisverkoper ooit! Maar dat kwam natuurlijk ook omdat ik daar niet stond als reisverkoper van Plus Reizen, maar vooral omdat ik kon vertellen uit eigen ervaring. Een maand later stond ik op het Cruise Event in Amsterdam en twee weken voor de Kerst werd ik gebeld met de vraag of ik als reisleider mee zou willen gaan met de Kerstcruise over de Rijn. Dan bijt ik me helemaal vast in zo’n programma, zit ik uren te lezen om maar zo goed mogelijk voorbereid te zijn. We hebben een gouden tijd gehad! Een deelnemer zei: ‘Je was een soort moedertje voor ons’. Een groter compliment kun je je toch niet wensen? Het is heerlijk om weer actief te zijn in het toerisme, en dat te kunnen combineren met mijn ervaring in de seniorenondersteuning. Want dat is wel een aparte tak van sport. Alles gaat langzamer, je moet goed luisteren en soms nóg een keer iets uitleggen. Dat moet je liggen. Voor mij voelt deze combinatie in ieder geval als een hele goede balans. Ja, hoe de cirkel zo uiteindelijk weer helemaal rond is, dat vind ik echt heel bijzonder!’

Wil je meer weten over de senioren- of nabestaandenzorg van Tenny? Kijk dan even op www.tender-seniorenondersteuning.nl of www.tender-nabestaandenzorg.nl of mail naar tennyjonkers@weijnen.nl.

De serie “Leidse Ondernemers in Beeld” is een initiatief van Vonk Tekst & Design en Fraukje Vonk Photography. Wil jij jouw verhaal ook in beeld gebracht? In de maanden januari, februari en maart hebben we hiervoor een speciale prijs. Voor 150 euro* word je geportretteerd, in beeld en tekst. Vanaf april geldt weer de normale prijs van 225 euro*. En daar hoef je natuurlijk geen Leienaar voor te zijn!

* Prijzen zijn exclusief 21% BTW en reiskosten buiten Leiden.

Eerder spraken wij met ondernemers Sandra Oexman (Kwispelcollege), Lieke Bodde (Results! Personal Training), Tommy Hopstaken en Jochem Haverhoek (Escaperoom Leiden), Jan Stroomer (The Stream), Hans Lardee  (Meneer Jansen), Benjamin Wegman & Frans Meij (Brouwerij Pronck), Sanne van de Berg (Dogwork), Kasper Richmond & Robbert Zuijderwijk (Easyfiets), Ramon Caljouw (Verpot), Yvette Kortekaas (Willem&Drees) en Berdi Schouten & Nienke Middelweerd (Kleedvermaak).

Leidse Ondernemers in Beeld Fraukje Vonk Photography

Leidse Ondernemers in Beeld – Berdi Schouten en Nienke Middelweerd van Kleedvermaak

Kleedvermaak Leidse Ondernemers in Beeld Fraukje Vonk Photography

Nienke Middelweerd en Berdi Schouten misten in Leiden een leuke winkel die op een aparte en eigen manier tweedehandsspullen verkocht. Tegelijkertijd zagen ze de leegstand toenemen. Ze staken de koppen bij elkaar en kwamen met een uniek concept dat iets doet aan de leegstand, een oplossing biedt voor het enorme aanbod van tweedehands kleding en ook nog eens mensen vermaakt. Inmiddels komt de zesde editie van pop-up-store Kleedvermaak eraan en storten ze zich 18 maart op de derde editie van de L’ei-hallen: naar eigen zeggen de leukste markt van Leiden en omstreken. Continue reading Leidse Ondernemers in Beeld – Berdi Schouten en Nienke Middelweerd van Kleedvermaak

Leidse Ondernemer in Beeld – Ramon Caljouw

Toen Ramon Caljouw zich realiseerde hoeveel zinloos plastic de prullenbak in gaat, moest hij daar iets mee. Zijn eigen afval scheiden was niet genoeg. Hij bracht zijn kennis van de online wereld samen met zijn kennis van consumentenpsychologie en zo ontstond de verpakkingsvrije online supermarkt: www.VerPot.nl. Continue reading Leidse Ondernemer in Beeld – Ramon Caljouw

Leidse Ondernemer in Beeld – Yvette Kortekaas, Beebox-ondernemer bij Willem&Drees

Yvette Kortekaas Willem & Drees Leidse Ondernemer in Beeld Fraukje Vonk Photography

Yvette Kortekaas wist altijd wel dat ze zelfstandig ondernemer wilde worden. Maar welke invulling ze daarin wilde geven, daar was ze nog niet uit. Tot ze verplicht werd even ‘stil te staan’. Op dat moment kwam het toenmalige Beebox-concept, nu gefuseerd met Willem&Drees (twee ideologen die de voedselketen willen transformeren) voorbij. Ze viel direct voor het kleinschalige en eerlijke karakter van de organisatie en greep haar kans. Continue reading Leidse Ondernemer in Beeld – Yvette Kortekaas, Beebox-ondernemer bij Willem&Drees

Leidse Ondernemers in Beeld – Kasper Richmond en Robbert Zuijderwijk van Easyfiets

Midden op het parkeerterrein aan de Haagweg staat een wit huisje, omgeven door fietsen met een rood zadel en kleurige handvatten en bewoond door mannen in rode truien. Daar ontmoeten we Kasper Richmond en Robbert Zuijderwijk, de eigenaren van EasyFiets. Continue reading Leidse Ondernemers in Beeld – Kasper Richmond en Robbert Zuijderwijk van Easyfiets

Leidse Ondernemers in Beeld – Sanne van de Berg

Ooit was Sanne van de Berg bruidsfotograaf. Nu is ze ondernemer in de dierenwereld, en noemt zichzelf met een knipoog ‘petpreneur’. Ze is eigenaar van webwinkel DogStore, Jachthondenschool DogWork, Labradorkennel Labradors of Asgards’s Hope, Pet Portrait dierenfotografie en ze is trotse en blije baas van labradors Skadi, Freyja en Juno. Continue reading Leidse Ondernemers in Beeld – Sanne van de Berg

Leidse Ondernemers in Beeld – Benjamin Wegman en Frans Meij van Brouwerij Pronck

Brouwerij Pronck Fraukje Vonk Photography Leidse Ondernemers in Beeld

Wie bier kan drinken, kan het ook maken. Zo begonnen Benjamin Wegman en Frans Meij op hun studentenkamer bier te brouwen, zonder enige ambitie. Gewoon voor de lol. Nu brouwen de Neerlandicus en de fiscalist 60.000 liter bier per jaar, in een pand waar de energie vanaf knettert. Benjamin vertelt hoe het zover is gekomen… Continue reading Leidse Ondernemers in Beeld – Benjamin Wegman en Frans Meij van Brouwerij Pronck

Leidse Ondernemer in Beeld – Hans Lardee

Hans Lardee Meneer Jansen Leidse Ondernemers in Beeld Fraukje Vonk Photography

Als middelbare scholier bracht Hans al middagen lang door bij Meneer Jansen op de Nieuwe Rijn. Thee drinken en spelletjes spelen. Nu, zoveel jaar later, is hij zelf de uitbater. Thee wordt afgewisseld met een biertje, maar zo nu en dan een spelletje spelen, dat zit er nog steeds in. We spreken Hans in het gezelligste speciaalbiercafé van Leiden. Continue reading Leidse Ondernemer in Beeld – Hans Lardee