Blog

Portie inspiratie

Vrouw Op Eigen Benen is een inspirerende website met blog, voor alle vrouwen die de kracht in zichzelf willen vinden. Over beauty, klussen, ondernemen, eigenlijk van alles om je een stapje verder te kunnen helpen. Er worden ervaringen uitgewisseld en workshops georganiseerd. Een goed initiatief dus van Georgine, de vrouw achter Vrouw Op Eigen Benen. Ik kan alle vrouwen aanraden hier eens een kijkje te nemen.

Female Inspiration

Vanaf november draagt Fraukje Vonk Photography ook een steentje bij onder de noemer “Female Inspiration” op haar blog.  Iedere twee weken zal er een nieuwe foto met inspirerende tekst geplaatst worden.

Uiteraard is Vrouw Op Eigen Benen ook te vinden op Facebook en Instagram. Evenals Fraukje Vonk (insta) en Fraukje Vonk Photography (Facebook) trouwens.

 

Wat kan ik van u leren? Een inspirerend boek met 50 verhalen en levenslessen van onze ouderen

Heel trots ben ik dat ik mee heb mogen werken aan het tot stand brengen van dit boek. ‘Wat kan ik van u leren’ komt uit op 13 december, maar is alvast te bestellen via deze link: Goed doen voor een ander bestellen. Mijn persoonlijke steuncode is fv-888. Deze kan je invullen bij het bestellen.

Hoe het allemaal begon

Vanuit een particulier initiatief is in Haarlem het Koffieschenk Buurtproject ontstaan. De oprichter Edward Molkenboer deed dit in 2015 voor het eerst, samen met zijn zoontje van 4. Door dit te delen op Facebook, bleek dat hier landelijk behoefte aan was. Vanuit die behoefte is ‘Stichting Goed doen voor een ander’ ontstaan, met als doel Koffieschenk Buurtprojecten opzetten door heel Nederland.

Daarnaast had Edward de droom een boek uit te brengen met levenslessen die we van ouderen kunnen leren. Hij verzamelde een groep van enthousiaste schrijvers en fotografen om zich heen, die in gesprek gingen met ouderen door heel Nederland.

Het boek

Ieder hoofdstuk van ‘Wat kan ik van u leren’ is geschreven door een andere schrijver en bevat foto’s van een andere fotograaf. Dit alles op vrijwillige basis. Met het inspirerende boek wordt bewustwording gecreëerd dat onze ouderen niet vergeten mogen worden. Dat hun wijsheden je inzichten kunnen geven voor je eigen leven.

Loempia’s bij de thee

Samen met schrijfster Monique Tekstra-van Lochem bezocht ik de Thaise Pranom van der Vlies. Zij vertelde ons openhartig over haar jeugd in Thailand, haar huwelijk met een Nederlandse man en hoe het is om te leven met één voet in de Thaise cultuur en de andere voet in de Nederlandse cultuur. Haar verhaal, dat we Loempia’s bij de thee noemden, is een van de vijftig verhalen in het boek.

Het goede doel

Met de opbrengsten van het boek zal de stichting ‘Goed doen voor een ander’ Koffieschenk Buurtprojecten door heel Nederland opgezet worden, om eenzaamheid onder ouderen tegen te gaan. Zoals gezegd, hebben alle schrijvers, fotografen en vormgevers geheel vrijwillig aan dit project deelgenomen. Wel krijgen wij per verkocht boek waar de persoonlijke steuncode ingevuld wordt een klein percentage. Mijn persoonlijke steuncode is fv-888.

Het boek is hier te bestellen: https://goeddoenvooreenander.nl/product-categorie/particulier/.

Wil je meer weten? Stuur me een berichtje!

 

 

Boeren, Burgers en Buitenlui

1001 monumenten waren er te bezoeken dit weekend. Er was veel te ontdekken tijdens de Open Monumentendagen – dit jaar in het teken van “Boeren, Burgers en Buitenlui” – vooral in een historisch rijke stad als Leiden. Ik bezocht vijf monumenten in mijn eigen stad, met als letterlijk en figuurlijk hoogtepunt de koepel van de Marekerk.

De voormalige Huishoudschool

Sinds 1922 de eerste niet-katholieke Huishoudschool en Industrieschool in Leiden, met prachtige Jugendstil tegelwanden en mooie plafonds. A capella muziekgezelschap Close to Harmony maakt kundig gebruik van de akoestiek. Op dit moment wordt het pand, gelegen op de hoek van het Rapenburg en de Groenhazengracht, verbouwd tot een appartementencomplex.

Academiegebouw

Als afgestudeerde aan de Universiteit van Leiden was het Academiegebouw aan het Rapenburg niets nieuws voor mij. Wel was het leuk om naar het Sedenka Balkan vrouwenkoor en hun Oost-Europese volksmuziek te luisteren, en uiteraard een bezoekje te brengen aan de naastgelegen Hortus Botanicus.

Kweekschool voor de Zeevaart

Een veel beter uitzicht dan dat vanuit de directiekamer van Geelkerken Linskens kun je niet krijgen. Dit advocatenkantoor bemant tegenwoordig de Kweekschool voor de Zeevaart, die gelegen is tussen het Noordeinde, het Galgewater, Molen de Put en de geboorteplaats van Rembrandt. Op de bovenste etage was een leuke expositie over de Kweekschool ingericht, beneden in de tuin zong het Eurokoor uit volle borst.

De Donkere Gracht

Na een klein uurtje in de rij mocht ik de Donkere Gracht in via de kelder van restaurant Dartel in de Kloksteeg bij de Pieterskerk. In de 16e eeuw telde Leiden 31 eilandjes, die verbonden werden door 145 bruggen over vele waterwegen die inmiddels gedempt of overkluisd zijn. In de donkere kelder van het restaurant kan je een kleine blik in het verleden werpen.

Marekerk

Deze kerk uit 1649 staat niet alleen symbool voor het Protestantse geloof, maar ook voor de enorme rijkdom en welvaart en vooral het ego van de stad Leiden. Arent van ’s Gravensande was de jonge architect die meende dat hij wel een toren bovenop een koepel kon bouwen, nergens anders vertoond in Nederland. Een groot risico en een bouwkundig hoogstandje.

Droomland

Fraukje Vonk Photography

Een maand of drie geleden verscheen er een vaalblauwe bouwkeet op de hoek van de straat. Een brief in de bus: “Beste bewoner. Wij van PS Theater zijn in Leiden Zuid-West neergestreken en willen een theater met, voor en over de wijk maken”. Wat een uitdaging, dacht ik. Het spannendste dat je in deze wijk kan doen is Minion-kaartjes sparen bij de Hoogvliet.

Hallo!

Tijdens een kennismakingsmiddag bij ‘de keet’ kwam ik aan de praat met Pepijn en Peerke, die me enthousiast over hun ideeën vertelden, al waren die nog niet veel minder vaag dan: “We willen verhalen verzamelen uit de wijk en daar een voorstelling over maken”. Niet veel later stond een enthousiaste Daniel op mijn pad: HALLO! Hij vroeg me of ik bekend was in de wijk. Goede vraag. Ik woonde er inmiddels 8 maanden, maar als wanderlustige had ik niet het idee dat ik er al thuis was.
Hij vroeg me ook of het me leuk leek om mee te doen met het theater, en mijn dochter natuurlijk ook.

Puzzelstukjes

Al gaande veranderde ik van een fietser die twintig rondjes om de rotonde fietste, naar een persoon in een zwarte hoody en met een tas van de Action naar een automobilist met veel te luide muziek. Makeda van huppelend meisje naar zwijgend meisje en een van buurtkinderen die een deel van het spel leiden. Want in de voorstelling Droomland draait het allemaal om spel, en ontmoeten. De bezoekers worden na een wandeling door de wijk in twee groepen verdeeld. De ene groep leert elkaar spelenderwijs kennen door een persoonlijk bordspel met de kinderen en instructies van Daniel per koptelefoon. De andere groep gaat op bezoek bij wijkbewoners en bekijkt het schouwspel op het toneel van de Kennedylaan vanaf het balkon; tekst en begeleidende liedjes krijgen ze ook per koptelefoon. De bewoners/figuranten van Leiden Zuid-West verschijnen op het toneel. Het mooie is dat het in het begin vaak niet duidelijk is wie in het complot zit. Toevallige voorbijgangers en zelfs bus 4 worden regelmatig meegenomen in het verhaal. Halverwege wisselen de twee groepen en pas achteraf vallen eigenlijk alle puzzelstukjes van dit bijzonder opgezette spektakel in elkaar.

Zingend op een bakfiets door de wijk.
Een opvallende verschijning in ‘de poppenhuisjes’.

Verhalen

Na de voorstellingen van de afgelopen twee weken durf ik wel te zeggen dat PS het leven in de wijk voor veel mensen veranderd heeft. De buurtkinderen zijn een hechte groep geworden, die elkaar ook achter de schermen bijna dagelijks ziet. Vriendschappen zijn ontstaan, ideeën uitgewisseld en plannen gesmeed. Dit grotendeels te danken aan de persoonlijke verhalen die PS tevoorschijn heeft gehaald.

Aan creativiteit geen gebrek in Leiden Zuid-West.

Sandra met de blauwe lijntjes onder haar ogen, die onder de douche haar eigen liedjes schrijft. De andere Sandra, die dakloos is geweest en nu met haar hondje Chucky rust heeft gevonden in haar eigen huisje in Leiden Zuid-West. Frans, ooit een kleine jongen die met zijn step speelde op de verlaten vlakte die nu Kennedylaan heet. In het stuk speelt hij een verwarde man die zijn auto niet meer kan vinden, die jaren geleden al door zijn familie is weggehaald omdat hij niet meer mag rijden. Het meisje dat zo hard zwijgt dat ze alle blikken vangt. De Syrische kinderen Jumana en Jamel, die anderhalf jaar in Nederland wonen en zo goed Nederlands spreken en alle harten laten smelten. Hun vader, die een liedje komt spelen op een Syrisch instrument. De dansende Poolse met haar blauwe ogen. Lotte die met haar uitvoering van Melissa Etheridge’s “Like the way I do” nog net niet de ruiten van de Basis laat springen. Clown Berkie met zijn kersverse bruid, Charles, de Roemeense Elena en alle anderen die hun huis letterlijk hebben opengesteld voor vreemden. Wat een bijzondere groep mensen!

Niet zomaar ‘een mevrouw met een hondje’.
Jeugdherinneringen van Frans

Geland!

De voorstelling eindigt met alle bezoekers, figuranten en theatermakers gezamenlijk op de parkeerplaats, waar een parachute tevoorschijn wordt getoverd. Met alle handen wordt deze opgebold tot we uiteindelijk met z’n allen onder de parachute, als het ware van het podium verdwijnen. “We zijn geland!” luidt het slot van de voorstelling. En voor mij persoonlijk voelt het ook zo. Ik ben geland in Leiden Zuid-West.

Theologie en gendergelijkheid off the beaten track

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht in Agua Blanca. Onvindbaar op de kaart, ingeklemd tussen besneeuwde bergtoppen, op de grens met Peru. Het dorp bestaat uit zo’n 100 families. We schommelen in een klein busje meer dan 10 uur over hobbelige wegen, met scherpe haarspeldbochten langs diepe ravijnen, door rivieren over glibberige keien, over een hoogte van meer dan 4800 meter. Een geweldig mooie rit, maar eerlijk gezegd vraag ik me een klein beetje af waarom Mensen met een Missie zo’n klein afgelegen dorp steunt. Maar eenmaal aangekomen en na een paar gesprekken met de lokale bevolking ben ik overtuigd: de lessen die door Mensen met een Missie en hun partnerorganisatie ISEAT (Instituto Superior Ecuménico Andino de Teología) worden gegeven, zijn een enorme verrijking voor de dorpsbewoners.

Ver van de bewoonde wereld in Agua Blanca.

Lessen in theologie en gendergelijkheid

Na een warm welkom in de Lutherse kerk spreken we met een aantal lokale bewoners. Ik hoor dat de theologen van ISEAT eerst in een naburig dorp werkzaam was en lessen gaf op het gebied van theologie en gendergelijkheid, maar dat de interesse daar was afgenomen. De bewoners van Agua Blanca wilden echter niet dat de lessen stopten en hebben de lokale  leiders gevraagd of de lessen in hun dorp gegeven konden worden. En met groot succes. Een groot aantal dorpsbewoners volgt nu de lessen en passen ze toe in hun dagelijks leven.

Marcelo: “Mijn zoon Herman en zijn vrouw Adela hadden vaak ruzie, soms ook met geweld. Maar als er nu een meningsverschil is, komen we met de familie bij elkaar en spreken we alles uit”.

Herman heeft toerisme gestudeerd en wil hier in Agua Blanca als gids aan het werk gaan om toeristen kennis te laten maken met de lokale Quechua/Aymara-cultuur, de geschiedenis van de Mollo’s (een samenleving nog voor de Inca’s) en de adembenemende omgeving. Zijn vrouw en hij werken nu nauw samen om deze toekomstdroom uit te laten komen. De lessen van ISEAT hebben een positieve invloed op hun relatie”.

Adela: “We werken nu op alle gebieden nauw samen. Herman zorgt ook voor onze baby en helpt mee in het huishouden”.

Herman en Adela, nu gelukkig samen.

 

Emancipatie bij de lokale leiders

Het dorp heeft 14 lokale leiders, die over belangrijke zaken beslissen. Deze ‘dorpsraad’ bestaat uit zeven mannen en zeven vrouwen, die gekozen worden door de dorpsbewoners. Remedios Rosa vertelt dat ze het belangrijk vindt dat zowel mannen en vrouwen meedoen aan de lessen, wat nu ook gebeurt. Ze zet zich er ook voor in dat de lessen van ISEAT niet alleen in de kerk, maar ook op school gegeven gaan worden. De lokale leiders zijn ook de bemiddelaars bij conflicten. Vooral de lessen over gendergelijkheid zijn dus van groot belang in deze machismo-cultuur. In het geval van geweld tegen kinderen kunnen de leiders aangifte doen bij een soort kinderbescherming in een nabijgelegen dorp. In het geval van geweld tegen vrouwen kan er nog nergens in de buurt aangifte gedaan worden, maar ook hier timmeren de lokale leiders aan de weg.

Remedios Rosa: “De lessen over gendergelijkheid zijn van groot belang in deze machismo-cultuur”

Enkele van de lokale leiders.

Met een enorm respect voor deze mensen en de stellige overtuiging dat ISEAT en Mensen met en Missie hier bergen verzetten, vertrekken we weer over de hobbelige wegen richting La Paz.

De lokale bevolking is zeer dankbaar voor de lessen van de theologen en Mensen met een Missie.

Levántate Mujer!

We brengen een bezoek aan Levántate Mujer (‘Sta op, vrouw’), een organisatie die in vijf steden in Bolivia vrouwen steunt. Hier in Sucre lopen drie programma’s, die nauw met elkaar verbonden zijn: integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders, economische rechtvaardigheid en nee tegen huiselijk geweld.

Economische rechtvaardigheid

Op het kantoor van Levántate Mujer worden lessen gegeven in o.a. breien, naaien, weven, en computervaardigheden. Op deze manier bouwen ze een zelfstandig leven op; veel vrouwen in Bolivia mogen van hun man niet studeren of werken.

Vrouwen leren o.a. breien, waardoor ze zelfstandig een inkomen kunnen verdienen.

Maria Luz (28) vertelt ons haar verhaal. Ze werd door haar man lichamelijk en geestelijk mishandeld. Ze mocht van haar man niet werken en ook dwong hij haar haar studie te beëindigen. Vrouwen zijn volgens hem alleen goed voor het huishouden. Hij dronk veel en heeft het ‘machismo’ van huis uit meegekregen. Ook hij werd thuis geslagen.

Op een dag werd het Luz zwart voor de ogen nadat haar man haar weer eens geslagen had. Ze hield het niet meer van de pijn en ging naar de dokter. Maar omdat ze geen zichtbare verwondingen had, stuurde hij haar weer naar huis. “Het is niks”, wimpelde hij het af.

“Het is niks”, zei de dokter.

Ook aangifte bij de politie was geen oplossing. Na zes maanden was haar man weer op vrije voeten en ging het geweld als vanouds door.

Toen haar zoontje 1 jaar oud was, is Luz bij haar man weg gegaan. Ze kende Levántate Mujer al een tijd en besloot daar hulp te zoeken. Ze leerde daar brood en taarten bakken, wat haar redding is geweest. Door het verkopen van brood, kon ze uiteindelijk toch haar studie Economie oppakken, waarin ze nu is afgestudeerd. Het was keihard werken: alleen haar zoon opvoeden, haar eigen zaak runnen en tegelijk studeren. Sinds 2015 is Luz ook werkzaam bij Levántate Mujer, als coördinatrice van het programma ‘Economische rechtvaardigheid’. Haar man valt haar af en toe nog lastig, maar trots vertelt ze dat ze nu eindelijk voor zichzelf durft op te komen.

Integrale ontwikkeling voor kinderen en ouders

Op een andere locatie in een buitenwijk van Sucre worden moeders gesteund in het onderwijs voor hun kinderen. Er is opvang voor kinderen van 2,5 tot 5 jaar. Schoolgaande jongeren van 6 tot 17 jaar kunnen beurzen krijgen voor o.a. schoolartikelen, voeding, medicijnen en kleding. Doña Lucia vertelt vol trots dat haar dochter door dit project nu op de universiteit zit. Ook brengt Levántate Mujer bezoeken aan huis om te kijken of de opleiding van de kinderen goed verloopt.

Alex (2) komt regelmatig met zijn moeder Francisca bij Levántate Mujer.

Nee tegen huiselijk geweld

Op Internationale Vrouwendag spreken we met een groepje vrouwen, die fungeren als leiders binnen hun gemeenschap. Ze vertellen aan andere families door wat ze leren bij Levántate Mujer en dat ze hier voor hulp terecht kunnen.

Patricia (36) was 18 toen ze zwanger raakte van haar eerste kindje. Haar toenmalige man wilde hier niets van weten en stompte haar in haar buik en kneusde drie van haar ribben. Als weeskind kon Patricia nergens naar toe. Behalve dat hij haar steeds bont en blauw sloeg, vertelde hij haar ook dagelijks hoe lelijk, dom en nutteloos ze was. Het was zo erg dat ze er zelf in ging geloven.

De tranen beginnen te stromen als Patricia vertelt dat haar man één van haar kinderen in een badje onder water dompelde toen het bleef huilen, terwijl zij aan het koken was. Het kindje is de volgende dag overleden.

Patricia: “Mijn man dompelde mijn kindje onder water terwijl ik aan het koken was. De volgende dag is hij overleden”.

Inmiddels is Patricia al een tijdje bij Levántate Mujer aangesloten. Zij en haar dochter, die door alles wat ze heeft meegemaakt haar polsen heeft doorgesneden, worden begeleid door een psycholoog. Alle vijf haar kinderen vallen onder het ontwikkelingsprogramma voor kinderen en doen een goede opleiding. Patricia zelf, die vroeger niet eens kon lezen en schrijven, heeft nu ook een opleiding afgerond. Het belangrijkste dat ze geleerd heeft? Om van zichzelf te houden, voor zichzelf op te komen en ‘superarse’, zichzelf overwinnen.

Patricia: “Ik heb geleerd van mezelf te houden. Ik ben niet nutteloos!”

Patricia (rechts) protesteert op Internationale Vrouwendag tegen huiselijk geweld.